Κώστας Λειβαδάς: «Μέσα από το τραγούδι πρέπει να βγαίνουμε ευγενέστεροι και δυνατότεροι»
Γράφει η Μίνα Μαύρου
Φωτογραφίες: Αγγελική Παπαϊωάννου
Φέτος συμπληρώνει επίσημα 30 χρόνια δισκογραφικής πορείας... Εν έτει 2026, συνεχίζει να ονειρεύεται, να ελπίζει αλλά και να στοχεύει σε ένα πιο φωτεινό αύριο...
Απλός, συνειδητοποιημένος και ευγνώμων από τη ζωή και τις εμπειρίες που του έχει χαρίσει, μας υποδέχεται στο όμορφο σπίτι του, στη γεμάτη οξυγόνο πλευρά της Παλαιάς Πεντέλης... και κάπως έτσι καταλαβαίνω από πού παίρνει τόσο καθαρές ανάσες από τη ζωή και τις μεταμορφώνει σε τραγούδια... Η συνομιλία γεμάτη ιστορίες, μνήμη, γλυκειά νοσταλγία για αγαπημένα πρόσωπα, αλλά πάνω από όλα, αλήθεια! Γιατί... πώς αλλιώς θα μπορούσε να γράψει όλα αυτά τα τραγούδια που μας συντροφεύουν και μας σηματοδοτούν χρόνια τώρα...
“Παρηγοριά μας και πυξίδες τα τραγούδια”...μου είχες γράψει κάποτε σε ένα μήνυμα και ακόμη το κρατώ, γιατί το θεωρώ τόσο εύστοχο... Ως προς τι, λοιπόν, είναι παρηγοριά και πυξίδες τα τραγούδια;
Είναι καταρχάς η συντομότερη απόσταση επικοινωνίας αυτά τα 3 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα. Αν τα τραγούδια είναι γραμμένα από την καρδιά, καταγράφουν κάτι από την εποχή τους ή μας φέρνουν κάτι από τα παλιά ή τελικά ασχολούνται σοβαρά με το μέλλον...
Βλέπουμε από πού ερχόμαστε, πού πηγαίνουμε, τι μας συμβαίνει τώρα, θέτουμε ερωτήματα, νιώθουμε ότι αυτό που περνάει ο διπλανός, το έχουμε περάσει πριν εμείς...
Και... εν τέλει, την εξομολόγηση για πού θα τη φυλάξουμε; Μόνο για τον παπά ή για τα σαλόνια; Πάντα θα δανειστούμε μία φόρμα ή έναν τρόπο, μία μάσκα ή έναν χαρακτήρα, για να πούμε κάποια πράγματα που κάναμε ή δεν τολμήσαμε να κάνουμε... Το μοίρασμα του πόνου και της χαράς που είναι λυτρωτικό...
Σε μία συνέντευξη που κάναμε, εν μέσω κορονοϊού, μου είχες πει ότι το “Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα” και η “Επιμονή σου” είναι το πρώτο και το τελευταίο τραγούδι της ταυτότητάς σου.
Σου το είχα πει χαριτολογώντας, με την έννοια ότι οι παλιοί στιχουργοί της δεκαετίας του '60 είχαν τουλάχιστον δύο πολύ διάσημα τραγούδια στην ατζέντα τους ... Με αυτή την έννοια, δύο τέτοια τραγούδια μου - υπογραφές είναι το πρώτο μου που-όποιος ασχολείται με τους δίσκους μου γνωρίζει- με αυτό με συνέδεσε με την εποχή εκείνη της αθωότητας, αλλά και – επειδή τραγουδάω και στην "Επιμονή" σου- ντουέτο με την Ελεωνόρα. Αυτά τα τραγούδια έχουν δύο βασικά μου χαρακτηριστικά που υπάρχουν μέσα και κάτω από όλα τα τραγούδια μου... δηλ. την ανάγκη για μια δεύτερη ευκαιρία, για μια φωτεινότερη ματιά προς το μέλλον και την υπόσχεση ότι, μετά την ακρόαση, θα βγούμε ευγενέστεροι και δυνατότεροι. Τελικά, αυτό με απασχολούσε πάντα στο τραγούδι...
Από πότε ξεκίνησε αυτή η αναζήτηση, μέσω του τραγουδιού;
Νομίζω από πάντα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, οι γονείς μου ήταν φανατικοί ακροατές! Πολύ έντονη η εικόνα του πικάπ, γεμάτου δίσκους, στο σπίτι. Επιπλέον, πολύ καθοριστικό σημείο και οι μουσικοί οικογενειακοί φίλοι, όπως ο Κώστας Κλάβας ή ο Γιώργος Κινδύνης- που ακόμα συναντιόμαστε- ο οποίος, μην ξεχνάμε, ήταν δεξί χέρι του Χατζιδάκι από το “Αμέρικα Αμέρικα” και έπειτα...Ταυτόχρονα, θεωρώ ότι η γιαγιά μου – φιλόλογος στο επάγγελμα- έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση των ενδιαφερόντων μας. Από το παράδειγμά της, χωρίς να μας καθοδηγεί, ήμασταν κι εμείς μ΄ ένα βιβλίο στο χέρι.
Μετά ήρθε το ροκ, τα σχολικά συγκροτήματα, το ωδείο, το οποίο το έφτασα μέχρις ενός σημείου. Όλη η μαγική μεταμόρφωση όμως νομίζω έγινε την πρώτη φορά που ένιωσα το αδιέξοδο στη Νομική και κατέβηκα στα Χανιά.
Τότε δηλαδή για πρώτη φορά κατάλαβες ότι η μουσική σε αφορούσε στο εκατό τοις εκατό;
Κοίταξε... είχα καταλάβει από πολύ μικρός ότι θα γινόμουν μουσικός ακόμη και σε ταβέρνα και γι' αυτό πάντα λέω τυχερά και ευλογημένα τα παιδιά που από μικρά νιώθουν μια αποστολή.
Τι γίνεται λοιπόν, σε πρώτη φάση στα μαγικά Χανιά;
Πάω στο Φαγκότο στα Χανιά τον Ιούλιο του '94, για να ακούσω τζαζίστες, όπως έκανα τα προηγούμενα χρόνια... τζαζίστες ομως δεν υπήρχαν εκείνη τη χρονιά, γιατί είχαν ακυρώσει τις εμφανίσεις τους... ήταν μόνο 4 - 5 άνθρωποι εκεί και ένας μακρινός μου ξάδελφος. Εγώ, εν τω μεταξύ, ποτέ δεν είχα πει ότι πήγαινα στο Ωδείο και έπαιζα μουσική, αλλά ο ξάδελφός μου, που βρέθηκε εκεί, λέει ξαφνικά: “Αφού είμαστε μόνοι μας εδώ και ακυρώθηκαν τα live, γιατί δεν παίζεις ένα κομμάτι;”.
Τότε ο Πέτρος Ζορντός, που είχε το Φαγκότο, απόρησε και σχολίασε: “Τόσα χρόνια σε ξέρω, ποτέ δε μου είπες ότι παίζεις μουσική”. Εννοείται πως έκανα ότι δεν άκουσα...
Μάλλον ήταν αργά πια...
Κάπως έτσι... Με την πέμπτη φορά, επειδή άρχισαν να με “κράζουν”, κάθησα και άρχισα να παίζω ήρεμα και ωραία κομμάτια του Χατζιδάκι... Μέχρι όμως να παίξω το τρίτο, τέταρτο, εμφανίστηκε ένα γκρουπ με 35 - 40 άτομα, Γάλλοι τουρίστες, με τον ξεναγό τους, οι οποίοι μπήκαν μέσα στο μαγαζί και στρογγυλοκάθησαν... κάποιος αναγνώρισε και τη μουσική από τον “Κυρ - Αντώνη”... μετά πού να με αφήσουν να σταματήσω...
Κοιτάω τον Πέτρο απαρηγόρητος και μου γνέφει με νόημα... ”Τώρα δε θα σηκωθείς, παίζεις ό,τι ξέρεις και δεν ξέρεις”... και κάπως έτσι έπιασα δουλειά.
Με τη λήξη αυτής της πρώτης μουσικής βραδιάς και με το που μου είπε: “Εδώ μπορείς να έρχεσαι να παίζεις, όποτε θέλεις, αφού φέτος δεν θα έχουμε live”, του απάντησα: “Δε θα 'στε με τα καλά σας”, ενθυμούμενος τους τεράστιους μουσικούς που έβλεπα να παίζουν, από παιδί στο χώρο αυτόν...
Μετά από δέκα μέρες, δουλεύοντας αυτό το αδιέξοδο, τι θα κάνω στη ζωή μου, αποφάσισα να παραμείνω... και τελικά έμεινα στο Φαγκότο από το '94 ως το '98. Στο μεταξύ, βέβαια, πήγαινα σε εξεταστικές και κάποια δίμηνα στη Νομική.
Τελικά, το πήρες το πτυχίο;
Ναι, το πήρα... γιατί είχαν μείνει λίγα μαθήματα και αναλογίστηκα τον κόπο μου... Την είχα αγαπήσει τη Θράκη, είχα δημιουργήσει φοβερές φιλίες με συμφοιτητές αλλά και υπέροχες σχέσεις με καθηγητές...
Μα προ καιρού που μιλούσαμε πάλι, δεν ανέβηκες στην Κομοτηνή για μία εκδήλωση της Σχολής σου;
Ναι... ανέβηκα, γιατί ήταν το τελευταίο μάθημα του Άλκη Δερβιτσιώτη, ενός πολύ σπουδαίου συνταγματολόγου, ενός ανθρώπου που δεν έφυγε για 49 χρόνια ούτε μια μέρα από την Κομοτηνή...
Πότε ξεκίνησες να “χτίζεις” το “Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα”;
Το '96 άρχισα να ετοιμάζω το “Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα”. Ήταν ο 3ος μου χρόνος στο Φαγκότο.
Είχε ακούσει το πρώτο μου τραγούδι, που βγήκε στη δισκογραφία το '95, με τίτλο “Είμαι ακόμα ζωντανός”, στο δεύτερο δίσκο του Δημητριάδη και των Μικρών Ηρώων ο Ξενοφώντας Ραράκος, ο οποίος έκανε scouting για λογαριασμό της SONY. Εκείνη την εποχή ήταν στον Μελωδία, εγώ όμως τον ήξερα απο τον Αθήνα 9,84, καθώς ήμουν χρόνια φανατικός ακροατής του. Ενθουσιασμένος, τον άκουσα να μου λέει από το τηλέφωνο: “Τι κάνεις; Αυτό το τραγούδι έχει συνέχεια; Εγώ, για λογαριασμό της SONY, ψάχνω πρόσωπα...”. Του απάντησα ότι δεν είχα τραγούδια, ότι λάτρευα τα Χανιά και ότι βεβαίως δεν είχα σκοπό να φύγω. Όπως καταλαβαίνεις, ο άνθρωπος γέλασε...
Και πώς πραγματοποιήθηκε η αναχώρηση από τα Χανιά;
Επειδή οι φίλοι μου από τα Χανιά αλλά και ο Πέτρος ήταν σπουδαίοι άνθρωποι, όταν είδαν ότι εγώ είχα κάνει έναν κύκλο, είχα γράψει κάποια τραγούδια και ιδιαίτερα, όταν έσκασε το “Σαν να μην πέρασε μια μέρα”, γύρισαν και μου είπαν: “Δεν είναι η θέση σου εδώ.. να πας στην Αθήνα και στη δισκογραφία..”. Άσε που η νύχτα με είχε ριμάξει πια...
Ήγγικεν η ώρα, λοιπόν...
Κάπως έτσι... Ήρθα στην Αθήνα, για να διαχειριστώ το "Μπαλκόνι" πια, ενώ κράτησα το Φαγκότο, όπου έπαιζα 3 με 4 φορές το χρόνο...
Όταν ήρθα εδώ, τα πράγματα κινήθηκαν ουσιαστικά από μόνα τους. Για πολλά χρόνια ένιωσα πως ξετυλιγόταν ένα νήμα.
Πώς διαχειρίστηκες αυτή την ξαφνική αναγνωρισιμότητα με όλα τα παρελκόμενα;
Πώς το διαχειρίστηκα; Μου άρεσε να μένω αόρατος και τη ζαχαρένια μου δεν την χάλασα για πάρα πολλά χρόνια. Και σήμερα ακόμη δυσκολεύομαι να είμαι στην Αθήνα, παρόλο που μένω στην Πεντέλη. Πάντα είμαι άνθρωπος της μικρής κοινότητας. Ομολογώ ότι με πολύ ταλέντο και επιμέλεια κρύφτηκα πίσω από τα τραγούδια. Το μεγαλύτερό μου ταλέντο, να ξέρεις, είναι να παραμένω αόρατος, οπότε πέρασαν πάρα πολλά χρόνια, για να αρχίσω να διαχειρίζομαι τον εαυτό μου...
Μα δεν τον διαχειρίστηκες άσχημα...
Θυμάμαι τον Άρη Τερζόπουλο να παίρνει πρωτοβουλία στο ΚΛΙΚ το 2001 με μία φωτογράφιση στους δρόμους της Αθήνας και να γράφει, επειδή είχαν έρθει 4 -5 επιτυχίες μαζεμένες, ότι "Θα τον χαρακτηρίζαμε ως έντεχνο Φοίβο". Αλλά όπως σου είπα.... ό,τι του ταιριάζει του καθενός...
Πάντως είσαι ένας δημιουργός που δεν έχει δημιουργήσει μόνο για το δικό του χαρτοφυλάκιο, αλλά έχει εμπλουτίζει το αρχείο και άλλων συναδέλφων του...
Προς το τέλος του '99 βγαίνει ο δίσκος "Αλλάζει κάθε που βραδιάζει", οπότε εκεί ξεκινάει ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο για 'μένα, το οποίο αρχίζει να μου επηρεάζει τους προσωπικούς δίσκους. Άρχισαν οι εταιρείες να σιγοψυθιρίζουν..."Να μην του πολυδίνουμε θάρρος για τα προσωπικά του, αλλά να του παίρνουμε τραγούδια για άλλους".
Αντέδρασα πολύ έντονα μετά το 2000, βέβαια έχασα το νήμα των προσωπικών μου δίσκων για χρόνια... Όμως ήταν στη φύση και στη χαρά μου να το κάνω αυτό. Επιπλέον, κινήθηκα στο πρότυπο κάποιων ηρώων μου από το ξένο τραγούδι, των piano songwriters, που εκτός από τους προσωπικούς τους δίσκους δίνουν 300-400 τραγούδια σε άλλους καλλιτέχνες... Το μεγαλύτερο μέρος των τραγουδιών μου τα έχω δώσει σε άλλους και μάλιστα σε γυναίκες.
Λες γι' αυτό να έχω πάντα την αίσθηση ότι τα τραγούδια σου έχουν γυναικεία ψυχή;
Μπορεί... Όπως συνηθίζω να λέω, ευθύνονται οι έντονες γυναίκες που υπήρχαν στην οικογένεια, από τις οποίες έκλεβα στοιχεία...
Και μιας που μιλάμε για γυναίκες... Άκουσα πριν από χρόνια τον Γιώργο Ανδρέου να αναφέρει σε μια συνέντευξή του πόσο έξαλλη έγινε η Τσαλιγοπούλου, όταν της είπε πως έπρεπε να κάνει τον ήχο της πιο ηλεκτρικό...
Πάντα γίνεται έξαλλη η Ελένη, όταν βρίσκεται προ μεγάλων αλλαγών, ενώ έχει κάνει μία πάρα πολύ γενναία καριέρα. Με το “Πιάσε με” στην αρχή ήταν έξαλλη, γιατί δεν είχε καταλάβει τι θα συνέβαινε.. δεν προλάβαμε να καταλάβουμε κι εμείς πολλά...
Είναι μία από τις πολύ σπάνιες περιπτώσεις στην ελληνική δισκογραφία που με το που δώσαμε στην εταιρεία το demo, να το ακούσει, το κυκλοφόρησε την άλλη μέρα το πρωί! Δεν πρόλαβε να διορθώσει κανείς τίποτα. Αλλά για κάποιο λόγο εκείνες τις εποχές – το '99-, μέσα σε ένα μήνα, πάει η Ελένη να παίξει στο Θέατρο Δάσους και βρίσκεται να τραγουδάει μαζί με ένα πλήθος 10.000 ατόμων! Μετά ο δίσκος αυτός έγινε χρυσός!
Σήμερα, μετά από είκοσι χρόνια, ξανασυναντιέστε δισκογραφικά στον καινούργιο σου δουλειά που έχει τίτλο"Ριγιούνιον". Τι έχει αλλάξει, τι έχει παραμείνει το ίδιο στην Ελένη και σε εσένα στο πέρασμα αυτών των χρόνων..
Αρχικά, η φωνή της, επειδή τη διαχειρίστηκε την τελευταία επταετία - οκταετία σαν να την ξανάχτισε από την αρχή, είναι καλύτερη από ποτέ... και αυτό μας έκανε κι εμένα αλλά και την Αγλαϊα (Σφήκα) να διασκεδάσουμε πολύ με τους δισταγμούς που είχε για κάποια πράγματα, γιατί η φωνή της είναι άχρονη, σήμερα ακούγεται σαν να είναι πιο μικρή από τότε που ηχογραφήσαμε το “Πιάσε με”...
Οι ηλικίες μας, ό,τι και να λέμε, έχουν αλλάξει όπως και οι συνήθειές μας!
Για να ακούσω...
Για παράδειγμα, η Ελένη πια κοιμάται 10 η ώρα το βράδυ, ενώ εγώ εξακολουθώ να είμαι του ξενυχτιού... Επίσης, παλιά είχαμε ένα κοινό στούντιο και δουλεύαμε όλοι μαζί σαν ομάδα και με τον Γιώργο Ανδρέου. Το στούντιο αυτό μπορούσε να λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο. Τώρα έπρεπε να συνεννοούμαστε για το πού, πότε, ποιος είναι διαθέσιμος...
Και το κυριώτερο... μέσα σε αυτή τη δεκαετία -όσο και αν είμαστε ο καθένας guest του άλλου ή αν τραγούδησε τραγούδια μου, καλεσμένη σε δίσκους μου- αποκρυστάλλωσε ο καθένας μία άλλη άποψη για το πώς δουλεύει.
Τέλος, κάτι που δεν έχει αλλάξει είναι ότι πάντα στα πιο απενοχοποιημένα τραγούδια η Ελένη είναι πιο αμυνόμενη, εν τέλει όλη η γενιά της έτσι ήταν... Με τον καιρό, όλα αυτά βέβαια ηρεμούν και τα καθαγιάζει η εμπιστοσύνη του χρόνου.
Σ' αυτό το δίσκο εκτός από εσένα και την Αγλαϊα Σφήκα, στίχους έχει γράψει και η Χάρις Αλεξίου. Έκπληξη!
Ε... κοίταξε αγαπιόμαστε χρόνια με τη Χαρούλα... αυτή είναι η πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε...
Είχα χρόνια κάποιους στίχους της. Πέραν του ότι είναι η σύγχρονη φωνή που ενσάρκωσε το ελληνικό τοπίο πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη, είναι και μία καταπληκτική τραγουδοποιός! Εγώ από παλιά, όταν άκουγα τα τραγούδια της έλεγα: “Κοίτα να δεις μας πήρε την ταυτότητα όλων...”. Θυμάμαι τι της είχε πει και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος: “Μας πήρες τη δουλειά!”. Οπότε εμείς βρεθήκαμε, για να δοκιμάσουμε κάτι άλλο . Είχα τη χαρά και την τιμή να μου δείξει στίχους της και να μου αρέσουν όλοι!
Θα τολμήσω να ξεχωρίσω ένα κομμάτι, για λόγους καθαρά δικούς μου, το "Αχ να μπορούσα να 'κλαιγα"...
Αυτό ήταν ένα φλας δικό μου ένα βράδυ στο πιάνο.. που συνέβη το εξής...
Είχαμε γράψει με την Αγλαϊα το “Εμείς μαζί δε χάνουμε”.
Άλλο φοβερό κομμάτι...
Αυτό, λοιπόν, το κομμάτι εκ πρώτης όψεως φαίνεται ένα ερωτικό τραγούδι. Σε δεύτερο όμως επίπεδο, μέσω του τραγουδιού αυτού, η Αγλαϊα σκεφτόταν τη μάχη που έδωσε με τον πατέρα της, για να σώσουν τη δουλειά τους και σε τρίτο επίπεδο όλα όσα πέρασαν πάρα πολλοί συνάνθρωποί μας τα τελευταία 15 χρόνια, για να σώσουν την αξιοπρέπειά τους.
Μέσα βέβαια υπάρχει και το πρώτο επίπεδο, το ερωτικό του ζευγαριού.
Το στέλνει λοιπόν στη μητέρα της, η οποία συγκινείται τόσο πολύ, που της λέει: “Εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν κλαίω, αλλά με αυτό το τραγούδι, αν μπορούσα να 'κλαιγα, θα το 'κανα...”. Οπότε, με το που μου το λέει αυτό, συγκινούμαι κι εγώ με τη σειρά μου και ξεκλειδώνω την έναρξη του τραγουδιού, παίρνοντας τη φράση της και τοποθετώντας την στο επόμενο τραγούδι.
Υπέροχο! Πώς αισθάνεσαι που “έκλεισες” 30 χρόνια δισκογραφικής πορείας; Πολύ επετειακή χρονιά για σένα, τελικά...
Αισθάνομαι καλά, που γιορτάζω τα 30 μου χρόνια, γιατί δεν είμαι συνέχεια στο κοινό. Για τον ίδιο τον άνθρωπο σημαίνει κάτι, βάζει ένα σταθμό, αλλά για 'μένα, που δεν είμαι με 500 συναυλίες το χρόνο ή συνέχεια σε μία τηλεόραση, σηματοδοτεί κάτι που στ' αλήθεια είχε λόγο να γίνει, δηλ. τη σούμα ενός υλικού που έπρεπε να αναδειχθεί και να ξαναδιαβαστεί, για να γίνει μία νέα αφετηρία. Γι' αυτό σκοπεύω να γιορτάσω 3 χρόνια τα 30 μου χρόνια!
Σοβαρολογείς τώρα;
Ναι! Είναι λίγο σαν το μέγα θαύμα 3 ημέρες ή σαν την παλιά θεατρίνα που κρύβει 3 χρόνια από την ηλικία της. Το πρώτο μου τραγούδι, το “Είμαι ακόμα ζωντανός” κυκλοφόρησε το '95, το πρώτο τραγούδι με τη φωνή μου το '96, το “Επί πτυχίω”, αλλά ο πρώτος μου προσωπικός δίσκος, τον οποίο θα γιορτάσω και ως κόνσεπτ, το '97, άρα πρέπει να γιορτάσω την τριπλή μου ιδιότητα από τα τέλη του '95 μέχρι και τα τέλη του '97!!!
Έχει τύχει τραγούδι σου να σου δώσει λύση σε ένα πρόβλημά σου, να σε απενοχοποιήσει;
Τραγούδια άλλων, ελληνικά και ξένα άπειρα... Τα δικά μου βοηθιέμαι όταν παίρνω το ερέθισμα να τα γράψω την όποια συγκεκριμένη στιγμή...υπό αυτήν την έννοια, όλα!...
Τα πιο σκληρά τραγούδια που έχω γράψει και περιλαμβάνουν μέρος των γονιών μου ήταν διαδικασίες επώδυνες ακόμη και σήμερα. Παρόλο που το ένα, το “Όχι μπάλα στο σαλόνι” είναι διασκεδαστικά αγαπητό, η μάνα μου είχε τσαντιστεί πάρα πολύ, όταν το άκουσε! Το τραγουδήσαμε μαζί με τη Δέσποινα Γλέζου για όλες τις μανάδες της γενιάς μου, που η υπερπροστασία, κληρονομούμενη από τις δικές τους μανάδες, είχε γίνει δεύτερη φύση τους. Εμένα βέβαια με λύτρωσε που το έγραψα και το τραγουδούσα κάθε βράδυ.
Αντιθέτως και αντιστοίχως όμως, ο μέγας Θοδωρής Γκόνης που ήξερε τον πατέρα μου, ως ποδοσφαιριστή, πριν πάει στον Ολυμπιακό, όταν έζησε τη σχέση μου με τον πατέρα μου, συνδέθηκε με φιλία μαζί του και έμαθε ότι, πριν γεννηθώ εγώ, εκείνος είχε κόψει βίαια την μπάλα στα 29 του χρόνια, μετά από έναν πολύ σκληρό τραυματισμό μέσα στο γήπεδο.
Τότε λοιπόν έγραψε πολύ μεστά και αινιγματικά ενα ποίημα, το οποίο μπήκε στο “Έχω άνθρωπο”, ενώ πριν κυκλοφόρησε σαν ποίημα στην ποιητική του συλλογή, με τίτλο “Το μόνο που με ρώτησε” και έγραφε “Στον Αλέκο Λειβαδά”. Εν συνεχεία το βάλαμε στο δίσκο. Αυτό ήταν μια στιγμή που τα περιείχε όλα. Αμηχανία, σύγκρουση, περίεργη αίσθηση- πώς θα το πάρει ο πατέρας μου-, πώς ταυτόχρονα θα είμαι και ο γιος που βγαίνει να πει την ιστορία.
Δύσκολο!
Πολύ!
Πώς αντέδρασε;
Συγκινήθηκε πάρα πολύ και εκείνος αλλά και εγώ, που άλλαξα δέκα φορές χρώμα, μέχρι να υπερασπιστώ το τραγούδι.. και πάλι, μη νομίζεις, δεν το λέω εύκολα τώρα που δε ζει πια...
Εσείς οι καλλιτέχνες.... δεν κουράζεστε με την εποχή, όταν πρέπει, για παράδειγμα, να προσγειωθείτε στα τετριμμένα καθημερινά και να βάλετε στο συρτάρι την έμπνευσή σας;
Αν με ρωτούσες να σου πω, όταν ξεκινούσα, ότι η διάσταση ανάμεσα στον ονειρικό κόσμο της μουσικής και στο επάγγελμα είναι τόσο μεγάλη, θα σου απαντούσα ότι το φανταζόμουνα, αλλά όχι κι έτσι! Τα τελευταία 10 - 15 χρόνια έχουμε γίνει όλοι παραγωγοί του εαυτού μας. Δεν είναι το τραγούδι ή οι συναυλίες ή η κούραση... Εδώ δε μένει χρόνος, για να ονειρευτείς και να μπεις στην ποιητική διάσταση και να γράψεις πέντε τραγούδια με την ησυχία σου. Αναρωτιέμαι ειλικρινά... οι συνάδελφοι που έχουν να διαχειριστούν το παλιό τους έργο, που έχουν 3 παιδιά ή κάποιον άρρωστο στο σπίτι και έχουν άλλες υποχρεώσεις πώς επιβιώνουν καλλιτεχνικά... Άμα δεν πηγαίνεις συνεχώς κόντρα, για να μείνει το παιδί ζωντανό μέσα σου, πώς θα βρεις ξανά την πηγή και το κουράγιο να γράψεις καινούργια τραγούδια και να μείνει αυτή η φλέβα ζωντανή;
Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου, μετά από ένα διάστημα υπερεργασίας, κυρίως στο στούντιο αλλά και σε συναυλίες, όταν επανέρχομαι σε ένα δεκαήμερο καθαρού χρόνου, αυτό το διάστημα να συνδέεται με το αμέσως προηγούμενο διάστημα καθαρού χρόνου που είχα, δηλ. το ενδιάμεσο να είναι σε μια άλλη σφαίρα.
Θέλω να μου πεις πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να γίνεσαι παρατηρητής της δικής σου ζωής και να μας την καταθέτεις...
Το να παρατηρώ είναι εύκολο για 'μένα. Το να πράττω και να κάνω βήματα ή να παίρνω αποφάσεις μού πήρε χρόνια. Πάντα υπάρχει στον καλλιτέχνη αυτό με έναν τρόπο. Δύο πόντους έξω από τη ζωή νιώθει πιο ασφαλής. Έχει να κάνει με το πού αναπνέει η ψυχή.
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου στο θέατρο ΟΛΥΜΠΙΑ ζήσαμε μία μαγική επετειακή στιγμή. Τα δικά σου 30 χρόνια στη δισκογραφία, την σαραντάχρονη πορεία της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων! Στις 25 Σεπτεμβρίου αυτή η φοβερή συναυλία θα επαναληφθεί, με αφορμή άλλη μία επέτειο, τα 25 χρόνια προσφοράς του Οργανισμού "ΝΟΣΗΛΕΙΑ".
Ναι! Η συναυλία της 25ης Σεπτεμβρίου είναι μια αγαπησιάρικη στιγμή που γεννήθηκε αληθινά από τη σχέση μας με τη ΝΟΣΗΛΕΙΑ, η οποία είναι μία φοβερή οργάνωση ανακουφιστικής φροντίδας, με ακούραστους εργάτες και τεράστιο έργο! Εκατοντάδες συμπολίτες μας, πολύπλευρα ανήμποροι, πολλές φορές με παθήσεις μη αναστρέψιμες, έχουν ευεργετηθεί ιατρικά, συμβουλευτικά, κοινωνικά, ψυχικά, αλλά πάνω απ' όλα ανθρώπινα! Όλα τα έσοδα θα πάνε σε αυτούς... Το ζήτημα για τις ευπαθείς ομάδες ήδη το έχω βιώσει πολύ στην οικογένειά μου χρόνια και, επειδή ο καλύτερός μου φίλος που ήταν σε αμαξίδιο έφτιαξε το ΔΑΓΙΠΟΛΗ, το χοροθέατρο, που στον πυρήνα έχει άτομα με κινητικά προβλήματα και επιπλέον έχω ζήσει τα ατελείωτα βάσανα και την ατελείωτη αναλγησία σε όλα τα επίπεδα που αντιμετωπίζει ένα πρόσωπο που ανήκει σε ευπαθείς ομάδες εδώ, δεν μπορώ να το καταπιώ ότι δεν είναι ένα πρώτο θέμα στην αντζέντα καθημερινά. Προοδεύουμε σαν κοινωνία σε κάποια άλλα θέματα, αλλά σε αυτό όχι. Δηλαδή "ναι" στην ευασθητοποίηση, αλλά σε όλο το γήπεδο και σε όλη την ατζέντα, όχι μονομερώς.
Να αναφέρουμε τους συντελεστές;
Ναι! Επί σκηνής θα βρεθούν η Ελένη Τσαλιγοπούλου, η Ανδριάνα Μπάμπαλη, η Παυλίνα Βουλγαράκη, ο Ρένος Χαραλαμπίδης, η Μελίνα Ασλανίδου ως φιλική συμμετοχή και βέβαια η Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων, ενώ δεν θα λείψουν και οι καλεσμένοι- έκπληξη! Μαέστρος μας θα είναι βέβαια ο Αναστάσιος Συμεωνίδης!
Η αποφώνηση δική σου, πριν καθήσεις στο πιάνο...
Θεωρώ πως πρέπει να εξωθήσουμε τους νεώτερους στην ευρύτητα των ενδιαφερόντων τους. Η ευρύτητα των ενδιαφερόντων είναι ίσως το πιο σοβαρό και ανέξοδο αντικαταθλιπτικό που δε θα τους εγκαταλείψει ποτέ στη ζωή τους. Ό,τι κι αν είναι αυτό... από τα σπορ και τη μελέτη της ιστορίας μέχρι τις γνώσεις, για παράδειγμα, γύρω από τα μηχανοκίνητα. Έτσι θα καταπολεμηθεί αυτή η αίσθηση της ερημιάς και του ατελείωτου κενού.
ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Σχολιάστε