Βάσια Βουγιουκλή: «Πάντα την ιστορία μου προσπαθώ να πω, απλά με άλλον τρόπο»

4/12/2025
Σχολιάστε

Γράφει η Ιλένια Χρίστου

Με έναν ήχο που κινείται φυσικά από την Ανατολή στη Δύση, με ρίζες στην παράδοση σύγχρονη ματιά και έντονο ethnic χαρακτήρα, η Βάσια Βουγιουκλή έχει χτίσει τη δική της ξεκάθαρη μουσική ταυτότητα. Το ούτι είναι ο σταθερός της άξονας, όμως ο τρόπος που το συναντούν η φωνή, η αισθητική και η προσωπική της αφήγηση δημιουργούν κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή «γέφυρα» εποχών.

Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του Σταυρού του Νότου Plus στις 10 Δεκεμβρίου, μιλά στο Μουσικόγραμμα για την πρώτη δισκογραφική της δουλειά, το «Kaimaki», που κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες, για το πώς μεταμορφώνει τραγούδια εκατό ετών, για τη συνεργασία της με τον Νίκο Ξυδάκη, αλλά και για όσα τη συγκινούν, τη διαμορφώνουν και τη βάζουν στη σκηνή κάθε φορά από την αρχή.

Το ούτι είναι κεντρικό στην ταυτότητά σου. Τι σε κέρδισε σε αυτό το όργανο και πώς επηρεάζει τον τρόπο που ερμηνεύεις;

Πραγματικά το ούτι είναι η προέκταση μου, η συντροφιά μου και το πρώτο μέσο έκφρασης που επικοινώνησα, μέσω της τέχνης. Πιστεύω ότι με κέρδισε ο ζεστός του ήχος, αυτές οι χαμηλομεσαίες του συχνότητες που σε γειώνουν και το ειδικό βάρος που φέρει ως όργανο-σύμβολο του αραβικού κόσμου. Όταν παίζω, νιώθω ότι εκπέμπω συναισθήματα, ότι αφηγούμαι, ότι εκμυστηρεύομαι.

Ο ήχος σου «ταξιδεύει» ανάμεσα σε εποχές και διαφορετικές μουσικές γλώσσες. Ποια είναι η σταθερά σου μέσα σε όλο αυτό;

Αυτές οι αλλαγές αντιπροσωπεύουν περιόδους της μουσικής μου πορείας που έχουν προκύψει φυσικά ως μια ανάγκη να προσεγγίσω ένα είδος μουσικής που με έλκει και να το ενσωματώσω στο μήνυμα που θέλω να μεταδώσω. Το μήνυμα ωστόσο παραμένει ίδιο. Πάντα την ιστορία μου προσπαθώ να πω, απλά με άλλον τρόπο.

Σχετικά με το album "Kaimaki" που κυκλοφόρησες τον Μάρτιο, έχεις πει ότι αυτά τα κομμάτια τα είχες μάθει από την Α' Λυκείου και τα έχεις παίξει αμέτρητες φορές. Πώς ήταν η εμπειρία να τα αποτυπώσεις επιτέλους σε μια δισκογραφική μορφή; Ένιωσες ότι τα αποχαιρέτησες ή ότι τα γέννησες ξανά;

Η αλήθεια είναι ότι, αφού δισκογραφήθηκαν τα τραγούδια που χρόνια επεξεργαζόμουν και πειραματιζόμουν μαζί τους στα live, νιώθω πιο έντονα ότι τα υπερασπίζομαι σε ένα κοινό που 99% δεν θα τα ακούσει ποτέ στις original ηχογραφήσεις. Τα περισσότερα είναι γραμμένα περίπου εκατό χρόνια πριν και περιέχονται σε δίσκους των 78 στροφών εκείνης της εποχής. Έχουν όμως πολύ δυνατό πυρήνα, έμπνευση και νομίζω ότι καταφέρνουν να σπάσουν αυτό το φράγμα των εκατό χρόνων.

Στο πρόγραμμα που ετοιμάζεις για τον "Σταυρό του Νότου Plus" στις 10 Δεκεμβρίου, τα ηλεκτρικά όργανα – μπάσο, κιθάρα, πλήκτρα – συναντούν το ούτι και τη φωνή σου. Πώς διαχειρίζεσαι αυτή την ισορροπία ανάμεσα στον παραδοσιακό και τον σύγχρονο ήχο πάνω στη σκηνή;

Στην αρχή ήταν κάπως χαοτικό για μένα, γιατί είχα συνηθίσει να παίζω και να συνυπάρχω με φυσικά όργανα. Σταδιακά όμως εξοικειώθηκα και τώρα μου φαίνεται πολύ φυσικό, αν και απαιτεί πολύ καλή ηχοληψία το εγχείρημα, κυρίως όσον αφορά στο ούτι απέναντι στα ηλεκτρικά όργανα.

Στην παράσταση περιλαμβάνεις διασκευές από το "Τι σε μέλλει εσένανε" μέχρι το "Desert Rain". Πώς επιλέγεις ποια κομμάτια θα παίξεις και με ποια κριτήρια τα μετασχηματίζεις;

Πάντα μου αρέσει να προκαλώ το κοινό και να το βγάζω έξω από τα κουτάκια του. Αυτό βέβαια έχει και κάτι αρνητικό, γιατί και ο άλλος θα γυρίσει από το live και δεν θα μπορεί να περιγράψει αυτό που άκουσε. Δηλαδή … Τι έπαιζε τώρα αυτή η Βουγιουκλή; Παραδοσιακά; Έντεχνα; Έθνικ;

Κατά τα άλλα, το πρόγραμμα στήνεται στην λογική μιας αφήγησης. Τα κομμάτια που παίζουμε συνθέτουν το παζλ της ιστορίας που θέλω να πω την εκάστοτε στιγμή.

Συνεργάζεσαι με εξαιρετικούς μουσικούς που ο καθένας φέρνει τη δική του αισθητική στο σύνολο. Υπάρχουν στιγμές αυτοσχεδιασμού στις συναυλίες σας ή όλα είναι προσεκτικά δομημένα;

Σ' αυτό το κομμάτι είμαι πολύ τυχερή, γιατί συμπορεύομαι με μουσικούς που ο καθένας από αυτούς είναι ένας ολόκληρος μουσικός κόσμος. Επιτρέψτε μου να τους αναφέρω:

Ο Απόστολος Καλτσάς στο ηλεκτρικό μπάσο, ο Δημήτρης Παπαλάμπρου στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Βαγγέλης Κοτζάμπασης στα τύμπανα και βέβαια ο Παναγιώτης Παπασίνος στο τραγούδι. Με τέτοια ομάδα θα ήταν κρίμα να μην δώσεις χώρο στην ατομική έκφραση και στον αυτοσχεδιασμό, αλλά κυρίως να δώσεις ευκαιρία στη στιγμή που είσαι πάνω στη σκηνή και ξαφνικά συμβαίνει κάτι που δεν είχε συμβεί στην πρόβα. Εκεί δεν πας με τη δομή, πας με την στιγμή!

Η συνάντησή σου με την Idra Kayne φαντάζει ιδιαίτερη – μια συνεργασία ανάμεσα στον δικό σου ήχο με ρίζες στην Ανατολή και τη soul-funk σκηνή. Τι πιστεύεις ότι σας συνδέει και τι σε τράβηξε στην ιδέα να είναι guest στη βραδιά;

Εκτός από το να προκαλώ το κοινό, μου αρέσει να προκαλώ και τον εαυτό μου. Ανεξάρτητα από το μουσικό είδος που υπηρετεί, όταν δω καλλιτέχνη πάνω στην σκηνή που με εμπνέει, αυθόρμητα σκέφτομαι συνέργειες. Απόλαυσα την Idra στην παράσταση “Nina Simonne, 4 οκτάβες ελευθερίας” και την επόμενη μέρα της τηλεφώνησα και της πρότεινα να έρθει καλεσμένη μας στο live στον Σταυρό. Στην Idra ξεχωρίζω το τραγούδισμά της, το χιούμορ της και την αδιαπραγμάτευτη παρουσία της στην σκηνή.

Ως προς το live μας, προβλέπω ότι εκείνη θα πει παραδοσιακά και εγώ επιτέλους θα κάνω φωνητικά σε soul-funk κομμάτια που ανέφερες!

Μια σημαντική στιγμή στην καλλιτεχνική σου πορεία ήταν σίγουρα η συνεργασία σου με τον Νίκο Ξυδάκη. Θέλεις να μας μιλήσεις γι' αυτή τη συνάντηση;

Για 'μένα χωρίζεται σε δυο κομμάτια, η μουσική του και ο ίδιος ο άνθρωπος. Πρώτα γνώρισα τη μουσική του Νίκου Ξυδάκη και ήταν από τα κύρια ακούσματά μου στην εφηβεία, όσο περίεργο και αν ακούγεται αυτό. Μέσα από τους δίσκους του, εκτός από τα τραγούδια-διαμάντια που μας έχει χαρίσει, διδάχτηκα τον τρόπο που ένα παραδοσιακό όργανο επαναπροσδιορίζεται σε ένα σύγχρονο μουσικό τοπίο και συνδιαλέγεται με αυτό. Μετά από πολλά χρόνια, τον γνώρισα και η προσωπικότητα του με καθήλωσε. Πολύ σύντομα ξεκινήσαμε να δουλεύουμε πάνω σε μια ιδέα που είχα, να αφηγηθώ την ιστορία μιας γυναίκας με υλικό από το σύνολο της δισκογραφίας του. «Μαθήτευσα» ένα χρόνο κοντά του και προέκυψε η παράσταση «Στο μυαλό του Νίκου Ξυδάκη». Στην πορεία συμπορεύτηκαν μαζί μας ο Απόστολος Καλτσάς που με τις λούπες του και την «ξυδακική» του αισθητική ολοκλήρωσε το ύφος της παράστασης και ο Νίκος Κολλάρος που την έστησε, την βάφτισε και την διάνθησε με κείμενα.

Το 2025 ήταν μια χρονιά με την κυκλοφορία του "Kaimaki" και σημαντικές εμφανίσεις. Τι φέρνει το 2026; Υπάρχουν νέα projects στο μυαλό σου;

Αυτόν τον καιρό έχουμε στόχο με την μπάντα μου να επικοινωνήσουμε το "Kaimaki" εκτός Αθήνας και να προσεγγίσουμε ένα κοινό που ενδεχομένως δεν είναι τόσο χορτασμένο, όσο το κοινό της πρωτεύουσας. Παράλληλα, με τον Απόστολο είμαστε στο στούντιο και ολοκληρώνουμε την δισκογραφική αποτύπωση της παράστασης «Στο μυαλό του Νίκου Ξυδάκη» που προανέφερα. Ταυτόχρονα, ψάχνω καινούργιο υλικό που να με εκφράζει για τον επόμενό μου δίσκο και θα κυκλοφορήσω σύντομα και την πρώτη δική μου σύνθεση.

Με το καλό όλα, εύχομαι...

Ευχαριστώ πολύ!