Μηνάς Βιντιάδης: «Mέσα από το παιχνίδι με τις λέξεις, θέλω ο θεατής να γίνεται ο ήρωας του έργου»
Γράφει η Μίνα Μαύρου
Aγαπητέ Μηνά, την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε για καφέ μιλήσαμε για την παρουσίαση του πρώτου σου δίσκου "Ο ήλιος είναι Έλληνας". Αυτή τη φορά η συνάντηση έχει θέμα το καινούργιο σου θεατρικό έργο "Βροχή τα βέλη". Είμαι όλη αυτιά...
Πρώτα πρώτα πρέπει να πω ότι πρόκειται για ένα κοινωνικό έργο που αναφέρεται στις σχέσεις των δύο φύλων, στους φόβους και τις αγωνίες του ανθρώπου και στη δύναμη της αισιοδοξίας, όπου το χιούμορ και το γέλιο, διαδέχονται τη συγκίνηση, σ' ένα συνεχές παιχνίδι συναισθημάτων, όπως ακριβώς είναι η ζωή μας, με τα τραγούδια του Γιάννη Ζουγανέλη να "ντύνουν" μουσικά τον λόγο του "ήρωα" του έργου.
Πες μας δυο λόγια για την υπόθεση του έργου...
Ένας άντρας γιορτάζει τα πεντηκοστά του γενέθλια και, ενώ περιμένει τους καλεσμένους του, κάνει μια πρόβα για το τι θα τους πει. Για τα παιδικά του χρόνια, το επάγγελμά του, τον γάμο του, τις γυναίκες της ζωής του, τους φόβους και τις αγωνίες του, τα λάθη, τις αλήθειες και τα ψέματά του. Ως πού μπορούν να φτάσουν άραγε οι αποκαλύψεις του; Πόσα θα τολμήσει να πει; Ποιοι θα έρθουν στο τέλος, για να του ευχηθούν;
Όπως ο ίδιος λέει, είναι ένας άντρας που «σ' όλες τις ηλικίες του, κλέβει τις εφηβείες του κι οι μόνες γοητείες του, είναι οι αμαρτίες του».
Με ποια αφορμή, αλήθεια, γράφτηκε αυτό το έργο;
Ήθελα να πω μεγάλες αλήθειες. Αυτό, κυρίως, που ήθελα να πετύχω στο νέο έργο μου ήταν οι ήρωες μου να βρεθούν σ' εκείνο το "νεκρό" σημείο, όπου η αλήθεια και το ψέμα, η υπερβολή και η ατολμία, το θάρρος και το θράσος, ο φόβος και το ρίσκο, γίνονται ένα.
Κι αυτό που θέλω να παρακαλέσω τους θεατές, ειδικά τις γυναίκες που γεμίζουν τα θέατρα, είναι πρώτα να γελάσουν και μετά να προβληματιστούν, πρώτα να κλάψουν και μετά να ψάξουν τα "κρυμμένα μυστικά".
Μπορεί ένας άντρας να μιλάει, μα θα μπορούσε να ήταν γυναίκα...
Να αναφερθούμε στους συντελεστές;
Ο Στράτος Τζώρτζογλου σ' ένα ρεσιτάλ ερμηνείας, έχει κάνει μαζί με την Μαρία Τσαρούχα και τη σκηνοθεσία. Οι υπόλοιποι κρίκοι σ' αυτή την αλυσίδα:
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : Μαρία Μαραγκουδάκη -ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:Έφη Μεράβογλου- ΣΚΗΝΙΚΑ -ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Δημήτρης Στρέπκος- ΦΩΤΙΣΜΟΙ : Τάσος Σκλαβούνος - ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΜΟΥΣΙΚΗ : Γιάννης Ζουγανέλης- VIDEO AΡΧΕΙΟΥ- VIDEO ΑRT: Άγγελος Σπαρταλης- ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Σπύρος ΚατωπόδηςEyefixstudio- ΚΙΝΗΣΙΟΛΟΓΙΑ: Θεμιστοκλής Παυλλής- ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑ- ΤΣΕΛΟ : Μυρτώ Δημητρακοπούλου- ΔΙΑΝΟΜΗ: Οδυσσέας : Στράτος Τζώρτζογλου- Στο βίντεο η Μυρτώ Δημητρακοπούλου και η Ειρήνη Τσαγκατάκη και ΠΑΡΑΓΩΓΗ : Σκηνή Ζωής
Στην παράσταση ακούγονται δύο τραγούδια του δίσκου... "Ένας πρίγκιπας μικρός", και "H άλλη μισή αγάπη". Επομένως, σ' αυτή τη δουλειά είσαι δισυπόστατος. Υπάρχεις ως συγγραφέας αλλά και ως στιχουργός. Αλληλοσυμπληρώνονται αυτές οι ιδιότητες ή αλληλοσυγκρούονται;
Μ' αρέσει το παιχνίδι με τις λέξεις, αυτό κάνω μια ζωή. Φράσεις μικρές, μεγάλες που γίνονται άρθρα στην εφημερίδα, κείμενα στο ραδιόφωνο, πεζά, θεατρικά και τραγούδια.
Ένα γεγονός που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι πως η πρεμιέρα έγινε στη Μύκονο και στην πορεία ακολούθησαν Ρόδος, Κάρπαθος, παρολίγον Κάσος, που λόγω κακοκαιρίας αναβλήθηκε η παράσταση, Θεσσαλονίκη και τώρα Αθήνα... Θέλησες να αφουγκραστείς πρώτα τον παλμό του κόσμου εκτός κέντρου και να κάνεις ενδεχομένως κάποιες αλλαγές ή ως γνήσιο παιδί της επαρχίας θέλησες να τιμήσεις τις εκτός κέντρου περιοχές πρώτα;
Η λογική μου και των υπολοίπων συντελεστών της παράστασης, είναι ότι η Περιφέρεια χρειάζεται καλό θέατρο τον χειμώνα, την ώρα που στην πρωτεύουσα παρουσιάζονται εκατοντάδες παραστάσεις. Το έχω ζήσει σε πολλά ταξίδια μου σε μεγάλες πόλεις, όπου για μήνες ολόκληρους οι κάτοικοί τους στερούνται μιας καλής θεατρικής παράστασης.
Ο σπουδαίος Σπύρος Ευαγγελάτος είχε πει: "Τα μεγάλα έργα τελειώνουν με ερωτηματικό και τα μικρά με θαυμαστικό". Το δικό σου πώς τελειώνει;
Δεν θέλω να αποκαλύψω την τελευταία φράση του έργου, πάντως έχει ένα ερωτηματικό στο τέλος. Μα, κυρίως, μ' ενδιαφέρουν τα ερωτηματικά που παίρνει μαζί του, μέσα του, ο θεατής. Ο ήρωας του έργου είναι ο θεατής που αξιολογεί μετά, όταν φεύγει, πόσα απ' αυτά που του έχουν συμβεί μπορεί να εξομολογηθεί στον ίδιο του τον εαυτό.
Θέλω να σταθώ στο σημείο αυτό στον πρωταγωνιστή Στράτο Τζώρτζογλου. Υποδύεται επάξια έναν φορτισμένο συγκινησιακά πενηντάρη με απίστευτη ένταση, αλήθεια αλλά και αχαλίνωτο χιούμορ! Μου δίνει την εντύπωση ότι μέσα από το ρόλο αυτόν ξαναγεννιέται κυριολεκτικά, το χαίρεται... Κάνω λάθος;
Καθόλου! Και για του λόγου το αληθές, έθεσα στον Στράτο την ερώτησή σου και μου απάντησε:
"Ο ήρωας που υποδύομαι την ημέρα των γενεθλίων του, «εξομολογείται» στους καλεσμένους του, τη ματαίωση της ζωής του, όντας ο ίδιος πετυχημένος επαγγελματικά ως διαφημιστής, χάνει τον μεγάλο του έρωτα και με αυτή την αφορμή, εξομολογείται «την ματαιότητα του ναρκισσισμού», τη μανία του να αρέσεις με οποιοδήποτε κόστος, αλλά και την «απώλεια της αγάπης», την πίκρα του για το παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ, τον πνιγμό του πατέρα του στον Ατλαντικό, την απώλεια της γιαγιάς του που λάτρευε, τη ξεχωριστή μητέρα του, τον χωρισμό του από την γυναίκα του, που ήταν ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του.
Ταυτόχρονα όμως, μιλάει με ενθουσιασμό για την "αξία της αγάπης χωρίς όρια", το πάθος του για μια νέα ζωή γεμάτη συμπόνια και τρυφερότητα για τους άλλους ανθρώπους, την αξία της φιλίας, την ελπίδα του να «ξαναγεννηθεί» ως καινούργιος άνθρωπος»! Λέει στους θεατές: " Έχω μόνο εσάς Ελάτε να τραγουδήσουμε και να μου ευχηθείτε: Να διώξω μακριά τον κακό εαυτό μου και εύχομαι …. Να ξαναγεννηθώ …. από την αρχή. «Αλήθεια, είναι αργά πια για να "αλλάξω"»;
Η παράσταση θα συνεχίσει την περιοδεία της εκτός πόλης;
Βεβαίως. Θα ταξιδέψει σ' όλη την Ελλάδα, είναι μεγάλο το ενδιαφέρον των ανθρώπων "εκτός των τειχών" που αγαπούν το καλό θέατρο.
Με το καλό, λοιπόν!
Ευχαριστούμε!
ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Σχολιάστε