Mας καθήλωσαν οι «Σπόροι της Σμύρνης» του Νίκου Πλατύραχου στο ΩΔΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
Γράφει η Μίνα Μαύρου
Φωτογραφίες: Γιώργος Σπανός
Tην απόλυτη αποθέωση γνώρισε η μουσική παράσταση "Σπόροι της Σμύρνης" του Νίκου Πλατύραχου στην κατάμεστη αίθουσα συναυλιών "Ιωάννης Δεσποτόπουλος" του Ωδείου Αθηνών τη Δευτέρα 13 Μαρτίου.
Πρόκειται για τo έργο που πρωτοσυστήθηκε με μεγάλη επιτυχία το περασμένο καλοκαίρι στην Κρήτη, ως ανάθεση της Περιφέρειας Κρήτης, στο πλαίσιο των αφιερωματικών εκδηλώσεων μνήμης για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Εμπνευσμένη μουσική, σπουδαίοι συντελεστές και ένας μαέστρος να διευθύνει το απόλυτο μουσικό σύμπαν του με πάθος, ενθουσιασμό και αστείρευτη αγάπη.
O δύο ενότητες της παράστασης οριοθετημένες αλλά αλληλένδετες!
Το πρώτο μέρος μόνο μουσική! Τέσσερα ορχηστρικά κομμάτια, που σταχυολογούν την πορεία του Μικρασιατικού Ελληνισμού.
Σμύρνη- Καταστροφή- Ελπίδα- Λιμάνι, οι τίτλοι.
Τέσσερα πρωτότυπα μουσικά θέματα που ενίοτε θαρρείς υπάρχουν ως αίτιο και αιτιατό στην παρτιτούρα, ενώ άλλες φορές μοιάζουν να κάνουν αντιφωνία αφήγησης, μίας αφήγησης που στάζει νοσταλγία, πόνο και καημό. Μιας ιστορίας που - τι περίεργο- έχει καλά κρυμμένη μέσα της την ελπίδα ότι ο "σπόρος" του ξεριζωμού από τα χώματα της Σμύρνης θα σπαρεί, θα ανθίσει και θα θεριέψει σε μια καινούργια πατρίδα, με θέληση, πείσμα και σεβασμό σε ό,τι έμεινε πίσω, σε ό,τι δε θα ξεχαστεί ποτέ!...
Ο ήχος των Polis Ensemble κατευθείαν από τα παράλια της Ιωνίας. Το νέυ του Παραουλάκη σαν το γεμάτο από αινίγματα άνεμο, η λύρα του Κοντογιάννη σαν την κραυγή της καταστροφής, η λαύτα, η κιθάρα και το μπαγλαμαδάκι του Καψοκαβάδη σαν την υπερηφάνεια και την αρχοντιά των Σμυρνιών, το κανονάκι του Δορμπαράκη σαν την ευαισθησία και το δάκρυ των προσφύγων, τα κρουστά του Κλαπάκη σαν τον απεγνωσμένο βηματισμό στο χώμα λίγο πριν από τη φωτιά, το κοντραμπάσο του Κουέλη σαν τους χτύπους της καρδιάς, καθώς η Σμύρνη ξεμακραίνει...
Η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ με έναν ήχο υπέροχο, γεμάτο αντιστίξεις, περιγραφικό, λεπτό και πλούσιο, ίδιο με πλάνα ταινίας που δείχνουν τη ζωή στην κοσμοπολίτικη Σμύρνη στο χρόνο του πριν και στο χρόνο του ακαριαίου μετά… Το φως γίνεται σκοτάδι, η χαρά θρήνος, το γέλιο δάκρυ, το τραγούδι μοιρολόι…!
Στο δεύτερο μέρος, η ενότητα καθαρά τραγουδιστική με κομμάτια γνωστά, ενσωματωμένα εδώ και χρόνια στο DNA μας, υπέροχα μουσικά διασκευασμένα και φερμένα στο σήμερα με τρόπο απόλυτο και ευρηματικό!
Η Χορωδία της ΕΡΤ, σε πλήρη αρμονία και συγχρονισμό, σαν χορός αρχαίας τραγωδίας, άλλοτε συνοδεύει και άλλοτε ξεκινάει πολυφωνικά τα τραγούδια που όλοι γνωρίζουμε:
«Τίκι τίκι τακ», «Δε σε θέλω πια», «Σαν απόκληρος γυρίζω», «Το σωφεράκι», «Τα βάσανά μου χαίρομαι», «Κανελόριζα», «Φέρτε πρέζα να φουμάρω», «Καϊξής», «Το μινόρε της αυγής», «Πέντε χρόνια δικασμένος».
Με έναν Τάση Χριστογιαννόπουλο να έχει ενσαρκώσει το κοσμοπολίτικο των παραλίων της Ιωνίας, με όλη τη χαρά και την ευγένεια που περιέκλειε εκείνη η μαγική γωνιά του κόσμου, προτού την τυλίξει ο μαύρος καπνός, η συμφορά και ο αχός. Το μελωδικό σεργιάνι του στα καλντερίμια της Σμύρνης αξιοζήλευτο, ενώ η δωρικότητα, η αυστηρότητα, αλλά και το ταμπεραμέντο του επιβεβαιωτικά απλώς του καλλιτεχνικού του αναστήματος.
Με την Κλεονίκη Δεμίρη, μια εξαιρετική μέτζο φωνή, μέλος της Χορωδίας της ΕΡΤ, να μας συγκινεί με τη δραματικότητα και τη βαθύτατη ευαισθησία στην ερμηνεία της.
Το encore διπλό – και πώς αλλιώς- με όλους εμάς να χειροκροτούμε ασταμάτητα όρθιοι, να φωνάζουμε από ενθουσιασμό, να τραγουδάμε «Μενεξέδες και ζουμπούλια» και «Πέντε χρόνια δικασμένος» και με έναν μαέστρο τρισευτυχισμένο, συγκινημένο και πάντα σεμνό!
«Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ, είστε ένα θεόθερμο κοινό», τον ακούμε να μας λέει χαρακτηριστικά στο τελείωμα της βραδιάς εν μέσω επευφημιών!
Αν εμείς είμαστε ένα θεόθερμο κοινό, τότε, Νίκο Πλατύραχε, εσύ είσαι ένας θεοεμπνευσμένος μαέστρος- ενορχηστρωτής!
Πάντα τέτοια!!! Περιμένουμε με αγωνία τη συνέχεια του ταξιδιού των «Σπόρων της Σμύρνης», γιατί μετά την Κρήτη και την Αθήνα, έχω την αίσθηση πως η συνέχεια θα είναι ακόμα πιο συναρπαστική!
ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Σχολιάστε