Το 3ο Δημοτικό Σχολείο Κηφισιάς στο σύμπαν του Μάνου Χατζιδάκι
Γράφει η Μίνα Μαύρου
Ένα μωρό νανουρίζεται στην αγκαλιά της ασπροφορεμένης μάνας του...και μαθαίνουμε ότι: “Τα παλιά χρόνια οι άνθρωποι πίστευαν πως στις φυλλωσιές του Δέντρου της Καλοσύνης κρύβονταν τρεις μοίρες. Κάθε φορά που γεννιόταν ένα παιδί, κατέβαιναν από το δέντρο και τρύπωναν στο δωμάτιό του. Εκεί, η καθεμιά έβγαζε από τις τσέπες της ό,τι καλό είχε, για να του το χαρίσει…” ....
Έτσι, σ΄αυτό το μωρό προσφέρονται 7 νότες, μια μελωδία και ένα χάρτινο φεγγάρι!
Μεγαλώνει, ανακαλύπτει τον κόσμο, συναντά μεγάλες δυσκολίες στη ζωή του, κάνει διάφορες εργασίες... όμως μαθαίνει μουσική!
Συνδέεται με σπουδαίους ποιητές και διανοούμενους της εποχής του, παράλληλα παίζει μουσική!
Παραμένει απλός, ελεύθερος, ασυμβίβαστος, δίκαιος ... και δεν σταματάει να γράφει μουσική!
Και στη συνέχεια... μουσική, τραγούδια, χοροί, θεατρικά, απίθανα χειροποίητα σκηνικά που μαρτυρούν τη συλλογική προσπάθεια και το μεράκι εκπαιδευτικών και μαθητών...
Σαν τις αξέχαστεςς σπονδυλωτές ηθογραφίες του παλιού ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου... η μία πλοκή διαδέχεται την άλλη, κρατώντας ένα ψήγμα της προηγούμενης ιστορίας, εν προκειμένω...μία συγχορδία, μία ελάσσονα κλίμακα, ένα ρυθμό ματζόρε...
Μέσα στις γλυκές μελωδίες των τραγουδιών του Μάνου, παρελαύνουν μαζί με τα ενθουσιώδη παιδιά, άλλοτε η μπριόζα Αλίκη, παρέα με τα χαρούμενα ναυτάκια της Β' τάξης, άλλοτε η Καρέζη με τις φανταχτερές τσιγγάνες της Γ' και τους ατακαδόρους λατερνατζήδες τους, άλλοτε ο Ηλιόπουλος με τις ναζιάρικες γατούλες και τα χρυσόψαρα της Α'. Κάπου παρακάτω η Μερκούρη ανεβαίνει στο πάλκο μαζί με τα αεικίνητα παιδιά της Δ', ενώ Χορν και Κοντού υμνούν τα νιάτα και το πρώτο σκίρτημα της καρδιάς με τους γλεντζέδες μαθητές της Ε', για να δώσουν τη σκυτάλη στην Στ' και στο Νησί των Γενναίων με το εμβληματικό “Μην τον ρωτάς τον ουρανό”, ερμηνευμένο από 2 παιδιά της Στ' που μόνο ρίγη συγκίνησης προκαλούν.
Στις 15 Ιουνίου 1994, μια μέρα σαν κι αυτή, ο Χατζιδάκις ανέβηκε πια για πάντα στη γνώριμη για εκείνον "Οδό των Ονείρων" του, αυτή που νοσταλγούσε όσο ζούσε ανάμεσά μας. Φεύγουν όμως ποτέ στ' αλήθεια οι μεγάλοι δημιουργοί;
Ο Χατζιδάκις Θα ζει όσο υπάρχει η μουσική του, όσο υπάρχουν παιδιά- όπως τα παιδιά του 3ου Δημοτικού Κηφισιάς- που θα συγκινούνται, θα χαίρονται, θα δημιουργούν και κυρίως θα ονειρεύονται μέσα από τη μουσική του και θα τον τοποθετούν ανάμεσά τους, τόσο ζωντανά και απόλυτα, μετατρέποντας, μαζί με τους φοβερούς δασκάλους τους, το σχολείο τους στο σχολείο των "Ονείρων" τους .... και κάπως έτσι ίσως τελικά "αρχίσει να αλλάζει ο κόσμος, Κεμάλ"...
Καλό καλοκαίρι, με ξεκούραση, παιχνίδι, χαμόγελα και πολλή μουσική!!!
ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Σχολιάστε