Στη μεγάλη γιορτή του Κώστα Λειβαδά και της Ορχήστρας Νυκτών Πάτρας στο ΟΛΥΜΠΙΑ
Γράφει η Μίνα Μαύρου
Φωτογραφίες: Γιώργος Σπανός
Είκοσι χρόνια μετά, δεν κάθομαι στα βράχια του λιμανιού της Αιγιάλης, αλλά στο θεωρείο του ιστορικού ΟΛΥΜΠΙΑ και τον αντικρίζω πάλι καθισμένο στο πιάνο του, να παίζει τα τραγούδια του και να μου χαρίζει ξανά τα καλοκαίρια μου… ένα ένα… το ίδιο φωτεινά, όμως πιο εξαγνισμένα από ποτέ…
Παρασκευή 30 Ιανουαρίου, λοιπόν και η ιστορική Λυρική Σκηνή επί της οδού Ακαδημίας φιλοξενεί μία διπλή γιορτή!
Τα 30 χρόνια του Κώστα Λειβαδά στο τραγούδι, αλλά και την 40ετή μουσική πορεία της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων!
Μία γιορτή γεμάτη χαρά, χαμόγελα, καλούς φίλους, αγαπημένα τραγούδια και με έναν ήχο μουσικής που οδηγεί κατευθείαν στο όνειρο!
Η αρχή της βραδιάς γίνεται με το «Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα» και το «Δειλά», με τον Λειβαδά να καταχειροκροτείται από το ασφυκτικά γεμάτο ΟΛΥΜΠΙΑ.
Εκεί και το alter ego του, η Ανδριάνα Μπάμπαλη, να μας χαρίζει τα «Και τι θα μείνει» και «Όποια ζωή».
«Με τη μουσική του έχει κάνει τη ζωή μου έναν κήπο… Δεν υπάρχει γάμος που να μην έχει ακουστεί τραγούδι του, δεν υπάρχει νεκροταφείο που να μην υπάρχει στίχος του», μας λέει ο πάντα πνευματώδης Ρένος Χαραλαμπίδης, αυτός ο ιδιαίτερος … “νυχτερινός εκφωνητής” και ερμηνεύει τα «Έχω άνθρωπο» και «Βοήθα με ψυχή» σε μία σπάνια τριφωνία, Κώστα- Ρένου αλλά και «υπόγειου» Γρηγόρη Κλιούμη, που έχει ανέβει στη σκηνή, για να μας τραγουδήσει λίγο αργότερα, με τον ξεχωριστό τρόπο του, «Έχεις φύγει απ' την πόλη», αλλά και «Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα».
(*Στη δεύτερη συναυλία, το Σάββατο 31 Ιανουαρίου, τον Γρηγόρη Κλιούμη αντικατέστησε ο Θάνος Ματζίλης, ο οποίος ερμήνευσε με λυρισμό και ευαισθησία τα «Θα σε φιλέψω στεναγμέ», σε στίχους Κώστα Φασουλά και «Ανατολή», σε ποίηση Κωστή Παλαμά).
Στο πλευρό του φίλου και μουσικού συνοδοιπόρου της η πάντα χαμογελαστή Μελίνα Ασλανίδου, η οποία για πρώτη φορά, μετά από αρκετές μέρες θεραπείας, «σπάει» την αφωνία της και μας χαρίζει τα «Βρέχει στην Ίωνος Δραγούμη», «Σ' έχω δεν σ' έχω», «Η επιμονή σου» μαζί με τον Κώστα Λειβαδά και «Πιάσε με», σε ντουέτο με το αιώνιο κορίτσι που ακούει στο όνομα Ελένη Τσαλιγοπούλου και έχει ήδη λάβει τη θέση της πίσω από το μικρόφωνο!
«Παραμιλητό μου», «Εγώ σ' αγάπησα εδώ», «Για να σε συναντήσω»… την ακούω να βγάζει από μέσα της… την βλέπω τόσο χαρούμενη να σεργιανίζει στη σκηνή… και σκέφτομαι πόσο τα κομμάτια αυτά έχουν γίνει μέρος της ζωής της, αλλά και πόσο τα έχει κάνει μέρος και της δικής μας ζωής πια!
Στο σύντομο διάλειμμα και, αφού φωτίζεται ο χώρος, παρατηρώ τους θεατές- μικρούς και μεγάλους… χαρούμενοι, λαλίστατοι, με τη γλώσσα του σώματος να μαρτυρεί άνεση και οικειότητα, γιατί όλο αυτό που συντελείται επί σκηνής προφανώς και τους αφορά!
Πόσο βέβαιη είμαι ότι το απέναντί μου, στον εξώστη, ζευγάρι των με τα έντονα χρώματα ντυμένων τριαντάρηδων θα αγκαλιάστηκε πιο σφιχτά, όταν άκουσαν από την Τσαλιγοπούλου:
«Όσο δεν είμαστε μαζί
Τρίζουν τα τζάμια σε παράθυρα που τρέμουν
Σιωπές τρομάζουν την σιωπή
Και τα θεριά πληθαίνουν»
Οι δύο ανέμελες όλο χαμόγελο κοπελιές στο κέντρο της πλατείας θα ήταν έτοιμες να πιαστούν χέρι χέρι και να χορέψουν το:
«Κι όσο μου φεύγεις μακριά
Τόσο η φλόγα σου με καίει και με σβήνει
Σαν τη θάλασσα στα βράχια με ρίχνει
Μοίρα μου έγινες και φεύγεις μακριά», μόλις το άκουσαν από την Μπάμπαλη.
Ο μοναχικός ηλικιωμένος κύριος στη δεύτερη σειρά της πλατείας με το κόκκινο παπιγιόν και το βελούδινο μαύρο γιλέκο, σίγουρα θα συγκράτησε ένα κρυφό δάκρυ -πληγή από το παρελθόν- με το που ο Χαραλαμπίδης ερμήνευσε:
«Μες στη βροχή περπάτησα ως την Ακομινάτου
η Πόπη ήταν στο στέκι της ο κόσμος στη σκοπιά
κι είδα τους επιτάφιους χαμένων θεατρίνων
ντυμένων αυτοκράτορες με ψεύτικα σπαθιά».
Λίγο αργότερα στο διπλανό θεωρείο οι δύο γονείς με τα ζωηρά δίδυμα αγοράκια τους θα κοιτάχτηκαν, περήφανοι για το πολύπαθο κοινό μονοπάτι που βαδίζουν χρόνια, ακούγοντας:
«Περίμενα ακόμα πίσω από τη στάση
Μου φάνηκαν χρόνια μα ήταν μια στιγμή
Πετώ το τσιγάρο τελευταίο πλάνο
Θεέ μου είχες μια λάμψη μαγική».
Πρωταγωνιστικά καθοριστικός σε όλο αυτό το γιορτινό πλαίσιο ο ήχος της Ορχήστρας Νυκτών Πάτρας, υπό την άψογη καλλιτεχνική διεύθυνση της Βάγιας Ζεπάτου, με έναν ήχο οικείο, νοσταλγικό και καθαρά χειροποίητο!
Οι καθόλα άρτιοι μουσικοί, προσηλωμένοι στις παρτιτούρες αλλά και στις σιωπηλές απαιτήσεις των τραγουδιών του Λειβαδά, παίζουν με συνέπεια, ακρίβεια και χάρη, προσφέροντάς μας μία μελωδία ιδιαίτερη, κρυστάλλινη και πλήρη!
Μέγας τεχνίτης και καθοδηγητής της βραδιάς ο μαέστρος Αναστάσιος Συμεωνίδης. Τον έχω παρακολουθήσει πολλές φορές πάνω στο πόντιουμ. Ομολογώ ότι πρώτη φορά τον αντικρίζω να διευθύνει Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων, έχοντας απέναντί της κομμάτια άλλης σύστασης και περιεχομένου. Γενναιόδωρος και με απίστευτη αίσθηση μέτρου και σεμνότητας.
Τεράστια και εξαιρετική δουλειά όμως και από τον ενορχηστρωτή της βραδιάς, Φώτη Παπαντωνίου!
Έξοχη εργασία, με εναλλασσόμενο ρυθμό και ακρίβεια, ακόμα και στις πιο σύντομες παύσεις, με έναν κόσμο να συμμετέχει με ενθουσιασμό και ρυθμικό χειροκρότημα σε όλα τα καινοτόμα ακούσματα.
"Παρηγοριά μας και πυξίδες τα τραγούδια", μου είχε γράψει πριν από καιρό ο Κώστας, μετά από μία συνομιλία που είχαμε… το κράτησα αυτό το μήνυμα, γιατί το θεώρησα τόσο εύστοχο για τη δική μου ζωή!
Παρατηρώντας όμως τις αντιδράσεις του κόσμου, μετά το τέλος της συναυλίας της Παρασκευής 30 Ιανουαρίου, συνειδητοποίησα ότι τα τραγούδια του παρηγορούν, αφορούν και δείχνουν το δρόμο σε πάρα πολλούς ανθρώπους, διαφόρων συχνοτήτων και... το πιο σημαντικό, διαφορετικών ηλικιών!
Εύχομαι τα επόμενα 30 χρόνια του Λειβαδά και τα επόμενα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων Πάτρας «Θανάσης Τσιπινάκης» να τα γιορτάσουμε στον ίδιο χώρο… το ίδιο (εσωτερικά) νέοι, χαρούμενοι και γεμάτοι όνειρα, όπως σήμερα… γιατί τα τραγούδια του Λειβαδά και ο ήχος της Μαντολινάτας είναι … «σαν το λουλούδι στο βράχο… που γίνεται αγκαλιά, που γίνεται βροχή… αλλά ποτέ δεν είναι μόνο του, γιατί έχει όλους εμάς που το αγαπάμε και το έχουμε ανάγκη»!!!
ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Σχολιάστε