Μιχάλης Παούρης: Ο πρώτος σολίστ μπουζουκιού που τιμά η Ακαδημία Αθηνών
Γράφει η Ιλένια Χρίστου
Μια ιστορική στιγμή για την ελληνική μουσική σημειώθηκε την Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου, στην ετήσια Πανηγυρική Συνεδρία της Ακαδημίας Αθηνών. Ο διεθνούς φήμης σολίστ και συνθέτης Μιχάλης Παούρης τιμήθηκε με το «Οίκοθεν Βραβείο», μια διάκριση που απονέμεται αποκλειστικά με πρωτοβουλία του ανώτατου πνευματικού και επιστημονικού θεσμού της χώρας, σε προσωπικότητες των Γραμμάτων, των Τεχνών και της Επιστήμης, ως αναγνώριση εξαιρετικής προσφοράς και έργου.
Η βράβευση αυτή φέρει διπλή ιστορική σημασία: αφενός ο Παούρης συγκαταλέγεται στους νεότερους δημιουργούς που λαμβάνουν τη συγκεκριμένη διάκριση, αφετέρου είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Ακαδημίας Αθηνών που τιμάται δημιουργός και σολίστ στο Μπουζούκι και την Ακουστική Κιθάρα ως κύρια όργανα καλλιτεχνικής και συνθετικής έκφρασης. Έτσι, το Μπουζούκι εισέρχεται θεσμικά στον κορυφαίο πνευματικό θεσμό της χώρας, αναγνωριζόμενο ως όργανο με λόγια, σύγχρονη και διεθνή καλλιτεχνική υπόσταση.
Ο Μιχάλης Παούρης, γεννημένος το 1987 στην Αθήνα, είναι ο πρώτος που ενέταξε επίσημα το Μπουζούκι στη Jazz, ενώ οι συνθέσεις του στην κλασσική μουσική αποτελούν τις πιο καινοτόμες ιδέες στα 100 χρόνια ιστορίας του οργάνου. Χαρακτηρίστηκε «παιδί θαύμα» σε ηλικία 7 ετών, ξεκίνησε επαγγελματική πορεία στα 10 του, ενώ στα 15 του ο Μίκης Θεοδωράκης τον αποκάλεσε «Φαινόμενο» και τον συνέκρινε με τον Μανώλη Χιώτη. Με 49 δίσκους (σε λίγες μέρες κυκλοφορεί ο 50ός), αμέτρητες κλασσικές συνθέσεις, 12 βιβλία με παγκόσμια εμβέλεια και 70 διεθνή βραβεία, έχει συνεργαστεί με θρύλους όπως ο Al Di Meola, το Rosenberg Trio και ο Gonzalo Rubalcaba.
Μιλώντας στο "Μουσικόγραμμα", ο Μιχάλης Παούρης μοιράστηκε τις σκέψεις του για αυτή την κορυφαία διάκριση, αποκαλύπτοντας τη βαθύτερη σημασία της και τις προσδοκίες του για το μέλλον.
Μιχάλη, τι σημαίνει για 'σένα η απονομή του «Οίκοθεν Βραβείου» από την Ακαδημία Αθηνών, δεδομένου ότι πρόκειται για διάκριση που απονέμεται με πρωτοβουλία του ίδιου του θεσμού;
Είναι η απόλυτη στιγμή δικαίωσης και αναγνώρισης μιας πορείας που άνθισε και καρποφορεί για χρόνια πίσω από τα φώτα. Από τη μια η εγχώρια ησυχία, που λίγοι γνωρίζουν τα διεθνή επιτεύγματα που οδήγησαν σε αυτή την ιστορική βράβευση και από την άλλη μεριά, παράλληλα, υπάρχει μια ανοδική πορεία και αποδοχή του έργου μου από τη μουσική κοινότητα και το κοινό. Πράγματα που το Μπουζούκι δεν είχε γνωρίσει ποτέ στο παρελθόν. Η βράβευση της Ακαδημίας Αθηνών είναι το επισφράγισμα όλης αυτής της κοπιώδους εργασίας.
Η συγκεκριμένη βράβευση έχει και ιστορική διάσταση, καθώς είναι η πρώτη φορά που η Ακαδημία τιμά δημιουργό με κύρια όργανα το Μπουζούκι και την Ακουστική Κιθάρα. Πώς αντιλαμβάνεσαι αυτή τη θεσμική αναγνώριση;
Η βράβευση από την Ακαδημία Αθηνών είναι σημαντική για ολόκληρη την ελληνική μουσική κοινότητα, διότι το 2025, εν μέσω μιας τεράστιας παγκόσμιας πολιτισμικής κρίσης, το εθνικό μας όργανο φτάνει στο υψηλότερο εθνικό επίπεδο αναγνώρισης. Το ίδιο και η Ακουστική Κιθάρα. Το Μπουζούκι δεν είχε λάβει ποτέ στο παρελθόν τέτοια τιμή και πόσο μάλλον από το ανώτατο Ίδρυμα Πνεύματος, Τεχνών και Επιστημών της χώρας. Ακόμα και το λαμπρό του λαϊκό παρελθόν δεν ήταν αρκετό, για να φτάσει εκεί, διότι δεν βραβεύεται απλώς ό,τι είναι δημοφιλές, αλλά η καινοτομία και η ακαδημαϊκή υπόσταση που διέπει το Σύγχρονο Μπουζούκι. Κάτι που πλέον είναι αποδεκτό παγκοσμίως.
Στο ευχαριστήριο μήνυμά σου προς στην Ακαδημία Αθηνών αναφέρθηκες στο «τέλος του πρώτου μέρους» και στην αρχή ενός δεύτερου κύκλου της πορείας σου. Τι αλλάζει από εδώ και πέρα;
Ένιωσα ότι κάτι έκλεισε λαμπρά και κάτι νέο ξεκινάει με μεγαλύτερη διαύγεια και λιγότερα βάρη. Όταν ξεκίνησα να παρουσιάζω το Σύγχρονο Μπουζούκι, ήμουν εντελώς μόνος. Κανείς δεν πίστευε στο όραμα και στην οπτική μου. Συνέχιζα όμως, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Χωρίς δισταγμό. Η αγωνία της αποδοχής όμως ήταν υπαρκτή. Τα βέλη που δεχόμουν και τα εμπόδια που έπρεπε να περάσω μου προκάλεσαν πολλές φορές άγχος και βάρος. Όμως και πάλι συνέχιζα. Η Ακαδημία Αθηνών βράβευσε όσα κάποτε οι πολλοί πολέμησαν. Έτσι, ο δεύτερος κύκλος που ανοίγει, δεν θα έχει τίποτα από όλα αυτά. Όχι, γιατί δεν υπάρχουν ακόμη λίγα εμπόδια, αλλά επειδή χάνουν κάθε βαρύτητα όσοι τα δημιουργούν.
Πώς βίωσες τη στιγμή της απονομής, σε έναν θεσμό που ιστορικά συνδέεται κυρίως με τις επιστήμες και τα γράμματα;
Ήταν κάτι συγκινητικό! Υπήρχε τάξη, επίπεδο, ευγένεια, κύρος και σεβασμός. Όταν έφτασα στο προεδρείο, για να βραβευθώ, είδα μεγάλα χαμόγελα και άκουσα τρομερά τιμητικά λόγια από τον Πρόεδρο. Όταν γύρισα, για να επιστρέψω στη θέση μου, όλοι οι ακαδημαϊκοί με χειροκροτούσαν τόσο ζεστά που κατάλαβα με τι ενθουσιασμό μου έδωσαν αυτό το βραβείο. Σπάνια και εκπληκτική στιγμή!
Το έργο σου συνδέει την ελληνική μουσική παράδοση και το μπουζούκι με τη jazz, την κλασσική μουσική και τη μουσική φιλοσοφία. Θεωρείς ότι αυτή η βράβευση δικαιώνει αυτή τη σύνθεση δρόμων;
Ναι. Δικαιώνει ολοκληρωτικά όσα πιστεύω για μια μουσική κοινωνία που δεν πρέπει να κοιτά μόνο την ψυχική ανάταση, αλλά και την ξεχασμένη αυτή Πνευματική και εγκεφαλική λειτουργία, που θα οδηγήσει σε νέους δρόμους εκείνους τους ανθρώπους που θα θελήσουν να βρουν έναν ανώτερο εαυτό μέσα στον τον τομέα που δημιούργησε την Ταυτότητα που διάλεξαν και τους διάλεξε.
Ποια ευθύνη γεννά μια τέτοια διάκριση για έναν εν ενεργεία δημιουργό και όχι μια τιμητική αναγνώριση «κλεισίματος κύκλου»;
Αυτό που θέτετε είναι πολύ σημαντικό. Η διάκριση αυτή ήρθε στα 38 μου χρόνια. Μου δίνει τεράστια ώθηση και ελπίδα για όλα τα επόμενα βήματα! Με την ευθύνη τέτοιων σημαντικών στιγμών είμαι εξοικειωμένος. Όταν ο Μίκης Θεοδωράκης με αποκάλεσε “Φαινόμενο” ήμουν 15 ετών και εκεί αντίκρισα το βάρος της ευθύνης. Σήμερα, με αυτή την διάκριση, ένιωσα ακόμα μια ευθύνη, αλλά ξέρω ότι έβγαλα ασπροπρόσωπους όλους όσοι πίστεψαν σε εμένα. Εύχομαι ο κόσμος να διακρίνει όλα όσα συμβολίζει αυτή η ιστορική στιγμή.
[Η βράβευση του Μιχάλη Παούρη δεν αφορά μόνο τον ίδιο, αλλά σηματοδοτεί μια ευρύτερη αναγνώριση της ελληνικής μουσικής δημιουργίας, της εξέλιξης της παράδοσης και της σύνδεσής της με τη γνώση, τη φιλοσοφία και τη σύγχρονη παγκόσμια μουσική γλώσσα. Ο Παούρης ανοίγει έναν νέο δρόμο για το Σύγχρονο Μπουζούκι, αποδεικνύοντας ότι η καινοτομία και η ακαδημαϊκή υπόσταση μπορούν να συνυπάρχουν με την παράδοση, οδηγώντας το εθνικό όργανο σε νέες, διεθνείς διαστάσεις].
ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Σχολιάστε