Στη σκηνή, πλάι στον Νίκο Ξυδάκη
Γράφει ο Στέφανος Δορμπαράκης
Φωτογραφία: Γιώργος Κοντογιάννης
Οι απόηχοι της νύχτας δεν λένε να καταλαγιάσουν· σαν μυστικό ρεύμα, διατρέχουν ακόμη το σώμα σου. Η μουσική σκηνή —ασφυκτικά γεμάτη, σχεδόν ιερή— ανασαίνει μέσα σου. Δεν έπεφτε καρφίτσα, κι όμως υπήρχε χώρος για όλους: για τη σιωπή, για τη συγκίνηση, για εκείνη την ανεξήγητη ένωση που γεννιέται όταν οι ψυχές συγχρονίζονται.
Ανάμεσα σε δύο κόσμους βρέθηκες: του ακροατή και του δημιουργού. Να κατεβείς, να χαθείς στο πλήθος, να αφεθείς ή να μείνεις επάνω στη σκηνή, εκεί όπου ο χρόνος αλλοιώνεται και η στιγμή γίνεται αιωνιότητα. Κι όταν ήρθε το τελευταίο το κομμάτι, ένιωσες τον ψίθυρο του ποιητή να σε αγγίζει — «Γρήγορα η ώρα πέρασε». Όχι σαν διαπίστωση, αλλά σαν αποκάλυψη.
Και τότε κατάλαβες πως τίποτα δεν τελείωσε. Όλα μετακινήθηκαν απλώς — από τη σκηνή στην καρδιά.
Πλάι σε ανθρώπους αγαπημένους, φίλους, συνοδοιπόρους. Πλάι σε εκείνους που κουβαλούν μέσα τους το φως της τέχνης και το μεταδίδουν αθόρυβα. Και κάπου εκεί, πλάι στον αγαπημένο μας Νίκο Ξυδάκη, ένιωσες να γίνεσαι κι εσύ ένα μικρό, αλλά ουσιαστικό κύτταρο αυτής της τελετουργίας.
Ο ήχος που γεννήθηκε από μέσα σου δεν ήταν πια απλός ήχος. Ήταν πρόταση, ήταν προσευχή, ήταν μαρτυρία. Για εκείνον. Για τον κόσμο. Για 'σένα.
Η μουσική — ναι — έχει αυτή τη δύναμη: να μεταμορφώνει χωρίς να το διακηρύσσει.
Το είδες στα βλέμματα. Το κράτησες σαν φυλαχτό.
Κι έτσι, όταν η καρδιά άνοιξε, δεν τρόμαξες. Αφέθηκες. Υπερίπτασαι — όχι από φυγή, αλλά από πληρότητα. Η σκηνή έγινε ουρανός κι εσύ, για λίγο, έμαθες να πετάς.
Και τώρα, που τα φώτα έσβησαν, δεν έμεινε σκοτάδι. Μονάχα ένα καντηλάκι, μικρό και επίμονο, που καίει εντός σου. Σου θυμίζει.
Σου υπόσχεται.
Πως θα έρθει ξανά εκείνη η στιγμή.
Πως θα ξαναπετάξεις...
(Ο συνθέτης και δεξιοτέχνης στο κανονάκι, Στέφανος Δορμπαράκης, έγραψε το παραπάνω κείμενο, με αφορμή συμμετοχή του στις δύο sold out εμφανίσεις του Νίκου Ξυδάκη στο Half Note Jazz Club, την Παρασκευή 24 και το Σάββατο 25 Απριλίου).
Σχολιάστε