Το δικό μου αντίο, μ' ένα Κυκλάμινο
Γράφει ο Μάρκος Δαμασιώτης
Ήταν το πρώτο δικό σου τραγούδι που άκουσα, αυτό που με σημάδεψε.
Ήταν μετά τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο το 1973, στον αέρα πλανιόταν οργή και στενοχώρια, ήρθε ο πατέρας μας στο σπίτι απ' τη δουλειά του με μια κασέτα. Την έβγαλε από τη τσάντα του, τυλιγμένη σε πολλά χαρτιά, να κρύβεται, που τα ξετύλιξε με προσήλωση και προσοχή κι αγάπη, να αποκαλύψει κάτι πολύτιμο!
"Θ' ακούσουμε τη κασέτα αυτή, αλλά δεν θα πείτε τίποτε σε κανένα. Είναι τραγούδια του Θεοδωράκη, απαγορεύονται", μας είπε...
Και πάτησε το play στο κασετόφωνο.
Έτσι σε άκουσα για πρώτη φορά, παράνομα, πως αλλιώς. Και κατέλυσες κάθε «νόμιμη» μουσική που ήξερα ως τότε. Τι όμορφο τραγούδι ήταν αυτό! Με μάγεψε, με ανατρίχιασε, με ξεσήκωσε. Με τρόπο μαγικό ο φόβος και το πνιγηρό της χούντας έφυγε, μόνο ελπίδα έμεινε, ότι κάτι θα γίνει, κάτι θα αλλάξει. Έκτοτε πατήθηκε πολλές φορές το play στο κασετόφωνο, κάθε φορά που ήθελα ανάσα. Ποτέ δεν ξέχασα το όνομά σου…
ΥΓ. Για την ιστορία, το τραγούδι κυκλοφόρησε επίσημα μετά την πτώση της χούντας. Ηταν ο δίσκος "18 Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας" σε ποίηση του Γιάννη Ρίτσου. Όμως είχε ηχογραφηθεί στο Παρίσι το διάστημα 1971-73. Η ηχογράφηση κυκλοφόρησε στην Ελλάδα παράνομα, σε κασέτες, μετά το Πολυτεχνείο, για να εμψυχώσει και να κρατήσει όρθιο το λαό. Μια από αυτές έφτασε στα χέρια του πατέρα μου...
Σχολιάστε