Σε άσπρο-μαύρο

Οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται

Για την Φαϊρούζ και τη συναυλία της στο Ηρώδειο, το Σάββατο 7 Ιουλίου 2007

Γράφει ο Μάρκος Δαμασιώτης

Την πρωτοάκουσα στην Βηρυτό, ήμουνα σε επαγγελματικό ταξίδι, σε παραθαλάσσια ψαροταβέρνα, μας είχανε πάει φίλοι, συνεργάτες Λιβανέζοι. Και την ακούω στα ηχεία!

Εκεί παίζει, όπως εδώ η Μοσχολιού, η Αλεξίου, η Μαρινέλλα. Είναι πολύ δική τους. Παθαίνω πλάκα με το χρώμα της φωνής, το ύφος, τα τραγούδια. Ρωτάω ποια είναι, μου λένε η Φαϊρούζ, και εκτός από την απόλυτη ντίβα, αλλά και ταυτόχρονα λαϊκό είδωλο, είναι η μόνη προσωπικότητα στον Λίβανο που ενώνει Χριστιανούς Κόπτες, Καθολικούς, Ορθόδοξους, Μουσουλμάνους, Εβραίους, όλα τα δόγματα, όλες τις φυλές...

Για 'μένα τότε άρχισαν όλα! Εννοώ το ψάξιμο και η τοποθέτηση της τέχνης της στο δικό μου προσωπικό και πολιτισμικό σύμπαν. Παρά τα αραβικά, που δεν γνωρίζω, ένιωσα αμέσως πως το τραγούδι της, ανατολίτικο, αλλά φέροντας και δυτικά ακούσματα, αφορά σε κάτι μεγάλο, βαθύ και οικουμενικό. Η φωνή της, μοναδική, μεταφυσική, με νότες και ήχους από τα βάθη της γης και τα ύψη των ουρανών ταυτόχρονα, είναι η συγκολλητική ουσία της ψυχής. Με τους πολλούς σπαραγμούς, τις πολλές εκφάνσεις, τα πολλά δόγματα, την περηφάνια και τις ήττες της.

Με γοήτευσε απόλυτα η στάση ζωής της. Όπως γοητεύει κάθε «εξωπραγματικός» καλλιτέχνης. Περισσότερο δοσμένη στη σιωπή, από τη φλυαρία, και τη θλίψη από την ευθυμία (η ίδια θεωρεί τη θλίψη κορύφωση της ευτυχίας) η Φαϊρούζ παραμένει αξιοπρεπής, περήφανη και αδέσμευτη, ακόμα κι όταν η χώρα της, ο Λίβανος, συγκλονίζεται από έναν αιματοβαμμένο δεκαπενταετή εμφύλιο. Η ίδια πάντα αρνείται να τοποθετηθεί υπέρ της μιας η της άλλης πλευράς, να ευνοήσει και να ευνοηθεί. Ακόμα κι όταν βομβαρδίζεται το σπίτι της στην Βηρυτό, η Φαϊρούζ σιωπά, πενθεί, προσεύχεται, ζητά την ειρήνη, τη ζωή.

Αυτή η στάση ζωής, την μεταμορφώνει σταδιακά, από αγαπημένη τραγουδίστρια του λαού, σε σύμβολο ενότητας, μια ιερή φιγούρα ειρήνης, πάνω από τα καθημερινά.

Σπάνια συλλογή ηχογραφήσεων της Φαϊρούζ για την αραβική EMI.
Σπάνια συλλογή ηχογραφήσεων της Φαϊρούζ για την αραβική EMI.

Χριστιανή Ορθόδοξη, ζώντας στο πολυπολιτισμικό και πολυθρησκευτικό περιβάλλον της χώρας της τα τραγικά αποτελέσματα τού θρησκευτικού δογματισμού, απέκτησε μια βαθειά και ουσιαστική θρησκευτικότητα, που σέβεται και συμπονά τον άλλον και τις άλλες θρησκείες, κάτι που διαπερνά όλο της το τραγούδι.

Η θρηνητική, απόκοσμη και ταυτόχρονα γήινη ψαλμωδία της στο τροπάριο της Μεγάλης Παρασκευής, «Ζωή Εν Τάφω», διαπερνά όλα της τα τραγούδια . Η Φαϊρούζ, όταν τραγουδάει, ψάλλει και το αντίστροφο.

Κι όπως όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες, καταφέρνει, με τη δύναμη της τέχνης της, να μετουσιώσει το προσωπικό σε συλλογικό και το εθνικό σε παγκόσμιο.

Το εισιτήριο για την συναυλία της Φαϊρούζ στο Ηρώδειο.
Το εισιτήριο για την συναυλία της Φαϊρούζ στο Ηρώδειο.

Το τραγούδι της, εκτός των αραβόφωνων χωρών κατακτά, πολύτιμο, τις καρδιές των ανθρώπων απ' άκρη σ' άκρη, σ' όλη τη γη. Μουσουλμάνος, Χριστιανός, Εβραίος, Βουδιστής, όταν τραγουδά η Φαϊρούζ είσαι μόνο άνθρωπος. Οι ενδοξότερες σκηνές του κόσμου σε Νέα Υόρκη, Παρίσι, Μόντρεαλ, Ντουμπάϊ, Σίδνεϋ, Μπουένος Άιρες, ακόμα και στο Λας Βέγκας, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες τους για την σπουδαιότερη εν ζωή ερμηνεύτρια του αραβικού κόσμου.

Με τη μοναδική της εμφάνιση στις 7 Ιουλίου 2007 στο Ηρώδειο, η Φαϊρούζ συγκλονίζει το κοινό της Ελλάδας αλλά και ένα πλήθος κόσμου που έρχεται από παντού, για να την ξαναδεί στη σκηνή, αφού αυτή είναι η πρώτη εμφάνισή της, μετά από αρκετά χρόνια απουσίας, απουσία που σηματοδοτεί το δικό της πένθος, για τα δεινά της πολύπαθης χώρας της.

Είχα την τύχη να βρεθώ σ' αυτή την μαγική βραδιά, θυμάμαι την ανυπομονησία και τον ενθουσιασμό του κόσμου, απ΄όλες τις γωνιές της γης, πολλοί από αραβικές χώρες, που είχαν έρθει επί τούτου: να δουν επιτέλους, ξανά, την αγαπημένη τους τραγουδίστρια στη σκηνή. Είναι η ανυπομονησία μπροστά σε κάτι μεγάλο που πρόκειται να συμβεί, προσδοκία σπάνια σε καλλιτεχνικά γεγονότα.

Θυμάμαι, την είσοδο της και πώς κατευθύνεται στο προσκήνιο του Ηρωδείου. Δωρική, αρχετυπική. Στέκεται στο μικρόφωνο. Μόνο κινήσεις της ψυχής. Κι ύστερα έρχεται το τραγούδι της!

Με εντός της όλους τους ήχους, τα δάκρυα, τις ευτυχίες, τους έρωτες, τα πάθη των ανθρώπων. Το τραγούδι της έχει το χρώμα που σημαίνει στα αραβικά το όνομά της. Το τραγούδι της έχει χρώμα τιρκουάζ, το τιρκουάζ της πολύτιμης πέτρας, που στα αραβικά σημαίνει Φαϊρούζ!

Θυμάμαι την μυσταγωγία της βραδιάς, την εκστατικότητα, την συγκίνηση και κάποιες φορές τα δάκρυα του αραβόφωνου κοινού. Θυμάμαι όμως και τα τραγούδια της με τον ρυθμό τα χρώματα και τη χαρά της Ανατολής που ξεσήκωσαν τις κερκίδες.

Κι ύστερα, μετά από κάθε τραγούδι, θυμάμαι το ορμητικό χειροκρότημα του κόσμου και τον θρίαμβο του τέλους με τα πάμπολλα μπράβο κι εκείνη να αποχωρεί και να επανέρχεται ξανά και ξανά κι ο κόσμος να μην θέλει να την αποχωριστεί. Η αγάπη για τον καλλιτέχνη στο απόγειό της!...

Θυμάμαι τότε είχα σκεφτεί πως, εκτός από την πατρίδα της, η Αθήνα ήταν ο τέλειος τόπος για την επανένωση της Φαϊρούζ με το κοινό της: πρώτον γιατί είναι πόλη-γέφυρα παλιών πολιτισμών της Δύσης και της Ανατολής, σαν την ψυχή της, και δεύτερον η συναυλία έγινε κάτω από τον βράχο της Ακρόπολης, εκεί που η πόλη της Αθήνας διάλεξε ως ιερό της δώρο την ελιά, σύμβολο σοφίας, ζωής και ειρήνης. Αυτό δεν διάλεξε πάντα και η Φαϊρούζ;

    ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

    Για την Φαϊρούζ και τη συναυλία της στο Ηρώδειο, το Σάββατο 7 Ιουλίου 2007
    Σπάνια συλλογή ηχογραφήσεων της Φαϊρούζ για την αραβική EMI.
    Το εισιτήριο για την συναυλία της Φαϊρούζ στο Ηρώδειο.
    Μοιραστείτε το άρθρο:

    Σχολιάστε

    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

    Η εξομολόγηση του Δημήτρη Ψαριανού στο Γιάννη Φλέσσα- Συνέντευξη Ντοκουμέντο

    Γράφει ο Γιάννης Φλέσσας Γυρίζοντας απ' την Αμερική ο Μάνος Χατζιδάκις το 1970, φέρνει στις...

    Συνέχεια

    «Η Μοσχολιού είναι η Κοτοπούλη του λαϊκού τραγουδιού» έλεγε ο Γιάννης Τσαρούχης

    Του Παναγιώτη Μήλα Ο Γιάννης Τσαρούχης είχε το χάρισμα να λέει τις απόψεις...

    Συνέχεια

    Ο φίλος μου και συνεργάτης, Μίκης Θεοδωράκης

    Γράφει ο Γιάννης Φλέσσας

    Τον Μίκη Θεοδωράκη τον γνώρισα για πρώτη φορά το '72 στο «Άλμπερτ Χολ» του...

    Συνέχεια

    Όταν ο Μαχαιρίτσας τιμούσε τον Μάνο Ελευθερίου στη Σύρο

    «Μια τρύπα στον καιρό… κύριε Μάνο», είχε τίτλο το αφιέρωμα που είχε κάνει ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας...

    Συνέχεια

    Όταν ο Christophe συνεργάστηκε με το Λαυρέντη Μαχαιρίτσα

    Γράφει η Μίνα Μαύρου Ιδιαίτερα αγαπητός στην Ελλάδα ήταν ο Γάλλος ερμηνευτής Christophe, o οποίος...

    Συνέχεια

    Βίκυ Moσχολιού:«Ανήκω σ’ αυτούς που ο λαός τους αναγνωρίζει όσο ζούνε και η Πολιτεία μόλις πεθάνουνε»

    Γράφει ο Γιάννης Φλέσσας Πάντα σε συζητήσεις με συναδέλφους και φίλους δηλώνω πως η Βίκυ Μοσχολιού...

    Συνέχεια

    Γιώργος Μαρίνος:«Ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι αμφισβητίας και αναρχικός»

    Γράφει ο Γιάννης Φλέσσας Τον Οκτώβριο του 1983, με αφορμή την κυκλοφορία του δίσκου,...

    Συνέχεια

    H Ελένη Καραΐνδρου θυμάται...

    31 χρόνια μετά την εμβληματική συναυλία της Ελένης Καραΐνδρου στο Ηρώδειο (1988), στις 14...

    Συνέχεια

    Σταύρος Ξαρχάκος:«Με την μοναχική μου λειτουργία, διατηρώ την αλήθεια που έχω μέσα μου».

    Δεκέμβριος του 1985. Σταύρος Ξαρχάκος και Γιάννης Φλέσσας σε μία τετ α τετ συνέντευξη για λογαριασμό της...

    Συνέχεια