«Πέρα απ' το φως, πού τόπος, πού αηδόνι;» στο κατάμεστο θέατρο ΝΟUS
Γράφει η Μίνα Μαύρου
Ένα κατάμεστο θέατρο, στίχοι ποιημάτων που ενίοτε γίνονται τραγούδια, άλλες φορές πάλι παραμένουν στο χαρτί και απαγγέλονται δυνατά, γιατί έχουν λόγο και ουσία ύπαρξης. Δύο ποιητές, τέσσερις μουσικοί και τρεις ερμηνευτές επί σκηνής. Αυτό ήταν το σκηνικό ή καλύτερα το σκεπτικό της παράστασης, «Πέρα απ' το φως, πού τόπος, πού αηδόνι;», των ποιητών Βέρας Βασιλείου Πέτσα και Ηλία Παπακωνσταντίνου, που έλαβε χώρα στο θέατρο ΝΟUS, στο κέντρο της Αθήνας, τη Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου.
Ύστερα από την εισαγωγή της ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Όλγας Μουργελά, δόθηκε ο λόγος στους ποιητές. Μίλησαν, με πεζοποιήματα- κείμενά τους δημοσιευμένα και αδημοσίευτα- καθρεφτίζοντας το ανθρώπινο, φθαρτό αλλά και περήφανο εγώ τους- πόσο δύσκολο, άβολο ή εξιλεωτικό για έναν ποιητή να αποκαλύπτεται... άλλες φορές στράφηκαν στον απέναντι, όπως τότε που ακούσαμε: "Σωπαίνει ο ήλιος, Φωταλίδα μου; Πήρες το λάθος και το βόλεψες σε δημόσια θέση, πήρα το χαμόγελό σου και σέλωσα το χρόνο μου...", άλλοτε πάλι απευθύνθηκαν στο συλλογικό εμείς: "Κόσμε μικρέ, μην ήταν φερμένος από τη Γεσθημανή, ή από τα Ιερά βράχια των Μετεώρων, εκείνος ο άνεμος που φύσηξε το χνούδι τής παπαρούνας μες στην κοιλάδα των Τεμπών, ή εκεί στην ανοχύρωτη αρχαία Παλαιστίνη, κι έβαψε κατακόκκινα τα μάτια τής αθωότητας;", ενώ λίγο αργότερα στοχάστηκαν στωικά: "Μα, όχι ! Δεν έκανε λάθη ολόκληρη η γενιά μου! Κάποιοι πιστέψαμε στη δίκαιη μοιρασιά τής ομορφιάς τού κόσμου. Χμ.. ανεμόσκαλα - θα υποθέσεις-, για την τόλμη της αθωότητας. Ώρα που οι τραπεζίτες λογαριάζουν τόκους και επιτόκια, για τα πεινασμένα πλήθη τού άνισου αυτού κόσμου...".
Ενδοσκόπηση της φλέβας της κοινωνίας, των μύχιων επιθυμιών του κόσμου, του φόβου του ανθρώπου, της παρολίγον χαράς, της ανιδιοτελούς αγάπης, του έρωτα...
Το μουσικό μέρος, απόλυτα εναρμονισμένο με τον παλμό της γλώσσας των ποιητών.
Η συνθέτις Αρετή Κοκκίνου, η οποία είχε και την ενορχηστρωτική επιμέλεια της εκδήλωσης, στην κιθάρα, ο Λευτέρης Ανδριώτης στη λύρα, ο Καλλικράτης Μπουρδάρας στο βιολοντσέλο ο Σωκράτης Γανιάρης στα κρουστά και στην ερμηνεία ο πάντα ευαίσθητος και ακριβής Βασίλης Γισδάκης, η φερμένη από άλλη εποχή- ρομαντική Χριστίνα Μέτσικα, η συγκινητικά γήινη Μαρία Σταυριανουδάκη και ο βαθειά εκφραστικός συνθέτης Αλέξανδρος Χατζηνικολιδάκης, με την κιθάρα του ανά χείρας.
Ακούσαμε τραγούδια των δύο ποιητών δισκογραφημένα και μη, σε μουσικές του Νίκου Φυλακτού, του Λίνου Κόκοτου, του Αλέξανδρου Χατζηνικολιδάκη, του Νεοκλή Νεοφυτίδη, του Μανόλη Ανδρουλιδάκη, της Εύας Φάμπα, του Νίκου Πιτλόγλου, του Αντώνη Παπαγγελή, της Αρετής Κοκκίνου.
Η παράσταση ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του συνθέτη Νίκου Φυλακτού, με τον οποίο οι δυο ποιητές είχαν προγραμματίσει αρχικά να κάνουν μαζί αυτό το πολιτιστικό δρώμενο, όμως... άγνωστοι αι βουλαί...
Ίσως κάποιος ισχυριστεί ότι μία τέτοια παράσταση προσγειωμένη στο σήμερα, απευθύνεται σε μυημένους στην τέχνη, δημιουργούς ή έστω θιασώτες... εγώ πάλι θα πω ότι τέτοιες καλοδουλεμένες- σε λόγο και μουσική- παραστάσεις απευθύνονται σε ένα ευρύ φιλότεχνο κοινό και το μόνο που απαιτούν είναι ευήκοα ώτα και ανοιχτές καρδιές που "επαγρυπνούν" και πάλλονται στην πρώτη ένδειξη αγάπης προς τον απέναντι, σκιρτούν σε ένα αληθινό χαμόγελο και ματώνουν σε κάθε κοινωνική αδιαφορία, γιατί όπως ακούσαμε στους μελοποιημένους στίχους των δύο ποιητών:
"Δεν θέλει τ' άδικο ανοχή
και σφραγισμένα στόματα
βγάλε κραυγή για ν' ακουστεί
στα ματωμένα χώματα".
Αλλά και....
"Αν η χαρά δεν ήταν δάσος
κι ήτανε δέντρο άρριζο
θα ΄τανε ο κόσμος ένα λάθος
ένα πουλί αράθυμο".
ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Σχολιάστε